About Naturalia
Pierwszą rzeczą, która rzuciła mi się w oczy na Naturalii, nie był rozmiar, choć przy 45 metrach wyróżnia się w flocie z Labuan Bajo. Była to cisza. Wstąpiliśmy po południu, bagaże ledwo schowane, gdy silniki ustały tuż za wyspą Kelor. Bez komunikatów, bez nerwowego poruszania się — tylko plusk niewielkich fal o kadłub i członek załogi cicho przestawiający leżaki na górnym pokładzie. Taki rytm nie powstaje przypadkiem.
Naturalia realizuje trasę 3D2N przez centralny Komodo, a rytm podróży szybko się ustala. Drugi dzień rozpoczął się o 5:30 poranną kawą podaną w ceramicznej filiżance — bez plastikowych kubków, bez ciepłej dozimy — podczas gdy cumowaliśmy przy Padar. Wspinaczka była stroma, ale krótka, a o 6:45 mieliśmy grzbiet szczytu dla siebie, obserwując, jak słońce rozszczepia horyzont między Komodo i Rinca. Ten jacht nie ściga tłumu — przewiduje go. Na pokładzie czekał już śniadaniowy stół: balijskie nasi goreng z domowym sambalem, świeży pawon i jajka ugotowane na życzenie na gazowej kuchence w rufowej kuchni.
Kajuty odzwierciedlają tę samą precyzję. Spałem w Aure na głównym pokładzie — dwa okrągłe okna, które naprawdę się otwierają, grube drewniane podłogi i prysznic z rzeczywistym ciśnieniem wody, rzadkość na phinisi tej wielkości. Pokoje Lagoon na dolnym pokładzie są mniejsze, tak, ale nadal mają indywidualnie regulowaną klimatyzację i izolację dźwiękową na poziomie morskim. Słychać morze, nie generator. Pokoje Azures i Corals na górnym pokładzie są jak mini-suiteny, z dodatkowym miejscem do przechowywania i bezpośrednim dostępem po schodach do jacuzzi lounge, które intensywnie wykorzystuje się po pływaniu w Manta Point.
Mówiąc o tym: Manta Point o 15:00 drugiego dnia. Zrzuciliśmy kotwicę w typowym miejscu, ale zamiast walczyć o przestrzeń z dziesięcioma innymi łodziami, kapitan Naturalii przesunął nas nieco na wschód, gdzie naturalne prądy zbliżają manty do podwodnego grzbietu. Pływacy rozproszyli się, a przez dwadzieścia minut unosiłem się nad jednym dużym samcem, który krążył niżej, a jego cień sunął po koralowych bommies jak powolny metronom. Bez dotykania, bez gonienia — tylko czysta woda i cicha zaduma.
Trzeci dzień przyniósł Taka Makassar, tzw. 'nieskończony mieliznę', która o 9:00 jest często przepełniona. Naturalia przybyła o 8:10. Zanim szybkie łodzie z miasta zaczęły przyjeżdżać grupowo, już zrobiliśmy nasze płytkie wade, zrobiliśmy zdjęcia w wodzie po pas w idealnym świetle i odłączyliśmy się dla Kanawa. Tam pływaliśmy przy urwisku po północnej stronie, gdzie fusiliery i batfishy wirowały wokół granitowych wystąpień. Na pokładzie szef kuchni podał cewiche z kokosem na liściach bananowych — drobny szczegół, ale jeden, który wydawał się celowy.
To nie jest jacht, który próbuje imponować sztuczkami. Nie ma spa na pokładzie, nie ma stoiska do wypożyczania dronów. Zamiast tego dostajesz ciche tranzycje o świcie, idealnie wysyncronizowane cumowanie i kuchnię, która sezonowo kupuje mangusty od lokalnych rybaków. Załoga, wszyscy tubylcy z Wschodniej Nusa Tenggara, porusza się z taką samą spokojną kompetencją. Znają pływy, zmiany tektoniczne w podwodnej widoczności i miejsca, gdzie smoki są najaktywniejsze po deszczu. Taka wiedza nie pojawia się na kartach specyfikacji, ale czujesz ją od drugiego dnia.
