Dreambay

เครื่องยนต์ดับลงเป๊ะตอน 6:18 น. ไม่มีเสียงหึ่ง ไม่มีการสั่นสะเทือนผ่านท้องเรือ เหลือเพียงความเงียบ ขณะหัวเรือค่อยๆ จมลงในผืนน้ำนิ่งระหว่าง Wayag กับ Arborek ลูกเรือจับจังหวะได้สมบูรณ์แบบ เราเดินทางมาถึงก่อนเรือดำน้ำ ก่อนนักท่องเที่ยวแบบไปเช้าเย็นกลับ แถมมาก่อนปลาส่วนใหญ่จะเริ่มแย่งพื้นที่กันตอนเช้าอีกซ้ำ Dreambay ไม่เคยหลับใหล และนั่นคือหัวใจของประสบการณ์นี้ มันไม่ได้เกี่ยวกับห้องนอนหรือผ้าปูที่นอน แต่เป็นเรื่องของการเข้าถึง พื้นที่นั่งแค่เบาะเดียวหลังคนขับ พอวางถังดำน้ำสองใบ หรือกล่องปิกนิกใบเล็ก พร้อมท้องเรือตื้นที่พาคุณเลาะเข้าหาหาดทรายเล็กๆ ขนาดเท่าเตียงควีนไซส์ได้

ที่ Cape Kri ผมเห็นฉลามแนวปะการังพุ่งตัวหลบหลังโขดหินปะการังขณะพระอาทิตย์โผล่พ้นแนวไม้โกงกาง – ไม่มีหน้ากากดำน้ำเป็นฝ้าจากลมหายใจร่วมกับผู้อื่น ไม่ต้องรอคิวขึ้นบันไดเรือ จังหวะชีวิตที่แท้จริงของราจาอัมปัตไม่ได้อยู่ที่จุดไฮไลต์ในโปรแกรม แต่อยู่ตรงช่วงเปลี่ยนผ่าน – การเดินทาง 20 นาทีระหว่างผาหินปูนใน Misool การเปลี่ยนสีน้ำจากเขียวเป็นน้ำเงินเข้มเมื่อข้ามแนวกระแสน้ำใกล้ Sagof Passage Dreambay เคลื่อนตัวเหมือนเรือชาวประมงท้องถิ่น เพราะมันก็คือเรือของชาวประมงนั่นเอง กัปตันเรือชื่อ Rudi จาก Waisai รู้ว่าปลากระเบนแมนต้ามาหาอาหารตรงไหนเมื่อกระแสน้ำเปลี่ยน และรู้ว่าช่องแคบไหนยังมีปะการังมีชีวิตหลงเหลือหลังเหตุการณ์ฟอกขาวครั้งล่าสุด เขาจะไม่บอกคุณเองเว้นแต่คุณถาม แต่ถ้าคุณนิ่งเงียบตอนรุ่งสาง เขาก็จะพาคุณไป

ตอน 9:30 น. เราจอดเรืออยู่หน้าเกาะเล็กๆ ที่ไม่มีชื่อ ทางตอนใต้ของ Wayag แบบที่ไม่มีอยู่ในแผนที่ท่องเที่ยว ลูกเรือยกถาดไม้ไผ่ขึ้นมา พร้อมสับปะรดสด ไข่ต้ม และกาแฟร้อนในถ้วยเคลือบ – ไม่มีอะไรที่อุ่นจากไมโครเวฟ ไม่มีอะไรที่แพ็คมาล่วงหน้า นี่คือเรือที่สร้างมาเพื่อการเคลื่อนไหว ไม่ใช่การนอนพักผ่อน ไม่มีห้องให้ถอยเข้าไปหลบ ไม่มีเครื่องปรับอากาศที่คอยส่งเสียงฮัมต่ำใต้ท้องเรือ คุณต้องเผชิญกับธรรมชาติอย่างเต็มที่ ด้วยดีที่สุด: เกลือที่แห้งเป็นคราบบนแขน ฝนที่ตกลงมาบ้างเป็นพักๆ จนต้องวิ่งไปหลบใต้ผ้าใบกันแดดเล็กๆ แต่การต้องเผชิญนี้แลกมากับการได้อยู่ ณ จุดที่คุณต้องการ ตรงเวลาที่มันสำคัญ

ช่วงกลางวันเราลอยตัวไปตามขอบหน้าผาแนวตั้งใกล้ Arborek Jetty การดำน้ำตื้นที่นี่เหมือนได้ล่องลอยผ่านแคตตาล็อกชีวิตทางทะเล: ปลานกแก้วลายเรืองแสง ปลาฉลามหางบั้นที่พรางตัวใต้ปะการังจาน ฝูงปลาไหลลายพู่ที่แยกตัวออกเป็นควัน ข้อได้เปรียบของ Dreambay ไม่ใช่ความหรูหรา แต่คือความแม่นยำ เรือจอดนิ่งด้วยพายไม้ขนาดมือเมื่อเครื่องยนต์อาจทำให้ปลาตกใจ ส่วนไกด์ที่ทำหน้าที่เด็กลำเรือด้วย ชี้ให้ดูปลาสีหางหมาป่าแคระตัวเล็กเท่าเมล็ดข้าวบนพัดปะการังแข็ง ไม่มีไมค์ ไม่มีคำบรรยาย – เพียงแค่แตะไหล่แล้วพยักหน้าเบาๆ

กลับล่องต่อตอน 3 โมงเย็น เราแล่นไปยังปลายแหลม Yenbuba ที่มีหาดทรายเล็กๆ โผล่ขึ้นมาเฉพาะน้ำลง ลูกเรือปูเสื่อและเตรียมมะพร้าวเย็นๆ ให้คนละหนึ่งลูก ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ไม่มีป้าย ไม่มีรอยเท้าอื่นเลย เมื่อพระอาทิตย์เริ่มตกลง รูดีสตาร์ทเครื่องยนต์เพียงพอนำเรือไปจอดใหม่เพื่อให้แสงสุดท้ายกระทบกับยอดหินปูน – ไม่ใช่เพื่อถ่ายรูป แต่เป็นเพราะเขาชอบแบบนั้น Dreambay ไม่ได้ขายค็อกเทลยามเย็น แต่มอบสิ่งที่แท้จริง: ช่วงเวลาเงียบสงบนี้ ที่เกือบไม่มีใครได้สัมผัส