Diara La Oceano

คืนแรกบนเรือ Diara La Oceano ผมอยู่บนดาดฟ้าหลังพลบค่ำ สมอถูกทิ้งลงน้ำไม่นานหลังพระอาทิตย์ตกที่เกาะเคลอร์ ลูกเรือจัดเสื่อและเก้าอี้เตี้ยๆ อย่างเรียบง่าย ไม่มีดนตรี มีเพียงเสียงเชือกใบเรือกระทบกันเบาๆ กับเสียงน้ำกระทบตัวเรือ ท้องฟ้าเปิดกว้างอย่างรวดเร็ว ทางช้างเผือกแผ่ยาวเหนือเสากระโดง ผมจึงรู้ว่าเรือนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อความวุ่นวาย ด้วยความยาว 20 เมตร ขนาดอาจไม่ใหญ่โต แต่ทุกพื้นที่ถูกออกแบบมาอย่างตั้งใจ ไม่ได้ขัดมันวาว แต่เป็นพื้นที่ที่ใช้งานได้จริง เหมือนเรือเดินสมุทรอันทรงคุณค่าที่ปัจจุบันพานักเดินทางด้วยความภาคภูมิใจอย่างเงียบๆ

เช้าวันต่อมา เราออกเดินทางไปเกาะปาดาร์ก่อนรุ่งสาง อากาศยังเย็นสบายระหว่างเดินขึ้นจุดชมวิว จากยอดเขา รูปร่างแหลมคมของเกาะโอบล้อมทะเลสามสี—น้ำเงินเข้ม เขียวมรกต และเขียวจาง กลับมาบนเรือ อาหารเช้าถูกจัดไว้เรียบร้อย ไข่ต้ม มะละกอสด และกาแฟเข้มในถ้วยเคลือบ ห้องโดยสารเพียงหนึ่งห้องนี้สงวนไว้สำหรับการเช่าเหมาลำ หมายความว่าในการเดินทางแบบร่วมทริปกับผู้อื่น พื้นที่ส่วนใหญ่บนดาดฟ้ากลายเป็นพื้นที่ส่วนกลาง—เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการอ่านหนังสือ หรือเฝ้ามองชายฝั่งที่เลือนลางผ่านไปขณะเดินเรือ ผมสังเกตการเคลื่อนไหวของลูกเรืออย่างเงียบๆ พวกเขาเคลื่อนตัวอย่างมีจังหวะ—เงียบในช่วงเดินเรือยามเช้า มีประสิทธิภาพขณะทิ้งสมอ และล่วงหน้าหนึ่งก้าวเสมอ โดยไม่รบกวน

การดำน้ำตื้นที่มานต้าพอยต์เป็นประสบการณ์ที่คุณต้องปล่อยตัวไปกับกระแสน้ำ กระแสนำพาเราเลียบแนวปะการัง ขณะที่ปลาฉลามวาฬลอยตัวเหนือศีรษะเหมือนว่าวใบยักษ์ ลูกเรือจัดเรือยางไว้ด้านท้ายกระแสน้ำ เพื่อพร้อมรับเราเมื่อการล่องน้ำสิ้นสุด ต่อมาที่พิงค์บีช หาดทรายไม่ได้แค่สีชมพู แต่แทรกด้วยสิ่งมีชีวิตฟอรามินิเฟอราสีแดง และเมื่อแสงตกกระทบอย่างเหมาะสม ทรายดูเหมือนปะการังบดละเอียดผสมกับสนิม เรานั่งเล่นนานพอที่จะว่ายน้ำออกไปยังโขดหินกลางทะเล ที่กระแสน้ำวนและทัศนวิสัยใต้น้ำคมชัด

เช้าวันสุดท้าย เราจอดเรือระหว่างเกาะคานาวาและทาการ์มาคัสซาร์ ก้นทะเลบริเวณนี้เป็นทรายกับโขดปะการังกระจายตัว เหมาะสำหรับการดำน้ำตื้นแบบช้าๆ ไม่มีจุดหมาย ผมมองปลาการ์ตูนคู่หนึ่งวิ่งเล่นในดอกไม้ทะเล ขณะที่ฉลามหัวดำว่ายผ่านไป 20 เมตร ไม่กระทบผิวน้ำเลย กลับขึ้นมาบนเรือ กัปตันจัดอาหารมื้อสุดท้ายไว้—ปลาปิ้ง สลัดแตงกวา และน้ำมะนาว ไม่มีสุนทรพจน์ ไม่มีการจากลาที่ฝืนใจ เมื่อเราแล่นเข้าสู่ท่าเรือลาบวนบาโจช่วงกลางวัน จังหวะเสียงเครื่องยนต์ก็สอดคล้องกับจังหวะของทริป—ไม่เร่งรีบ มั่นคง และให้เกียรติกับเวลาและสถานที่

สิ่งที่ติดตัวผมไปไม่ใช่ความหรูหราแบบแวววาว แต่คือความเชี่ยวชาญ ใบเรือที่ไม่ได้แค่ตกแต่ง แต่ถูกตั้งขึ้นจริงเมื่อเจอกระแสน้ำแรง ครัวที่สามารถปรุงอาหารร้อนๆ ได้แม้ในคลื่นแรง เรือนี้ถูกสร้างมาเพื่อจังหวะของโคโมโด—เดินทางระยะสั้น ออกเช้า และใช้ช่วงบ่ายใต้ร่มเงา มันไม่ได้ตะโกน แต่มันทำงานได้ดี