About Jofiel
แสงแรกยังไม่ทันสัมผัสยอดเขาที่เกาะ Padar เสียงโซ่สมอเรือก็ดังขึ้นเบาๆ ผมยืนเปล่าเท้าบนดาดฟ้าไม้สักของ Jofiel ถ้วยกาแฟร้อนๆ ลอยควันอยู่ในมือ มองดูลูกเรือค่อยๆ ขยับใบเรือไม้แอนเดร์สันให้ลอดผ่านช่องแคบระหว่างเกาะ Komodo และ Rinca ไม่มีความเร่งรีบ ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ดังก้อง มีเพียงเสียงรั้งเชือกเบาๆ และเสียงพูดคุยอันแผ่วเบาระหว่างลูกเรือ ตอน 6:15 น. เราล่องผ่านเกาะ Bidadari ที่นกนางแอ่นบินวนอยู่เหนือผิวน้ำตื้น ช่วงเวลานั้น ที่เงียบสงบและพอดีเป๊ะ บอกถึงจังหวะของ Jofiel ที่เคลื่อนไปตามจังหวะทะเล ไม่ฝืนธรรมชาติ
เรือลำนี้ยาว 20 เมตร สร้างจากไม้แอนเดร์สันแบบต่อตัวเรือด้วยมือ เป็นเรือ phinisi แบบดั้งเดิมที่มีเส้นสายเรียบง่ายและรูปทรงต่ำ จนกลายเป็นภาพเงาคมชัดในยามเย็น ห้องโดยสารเพียงห้องเดียวตั้งอยู่กลางลำ ไม่ได้กว้างขวางเกินไป แต่จัดวางอย่างชาญฉลาด ผนังและพื้นปูด้วยไม้สักทั้งหมด มีไฟซ่อนและช่องระบายอากาศที่ช่วยให้อากาศถ่ายเทได้ดี โดยไม่กลบเสียงคลื่นที่กระทบตัวเรือ ห้องน้ำในตัวมีฝักบัวน้ำอุ่นที่แรงดันน้ำดีกว่าที่มักพบบนเรือขนาดนี้ สิ่งที่โดดเด่นไม่ใช่ความหรูหราเพื่อโชว์ แต่คือการใส่ใจในรายละเอียด: ที่แขวนเสื้อผ้าในระดับที่ใช้งานง่าย ไฟอ่านหนังสือที่ปรับมุมได้พอดี และชั้นเล็กๆ ที่เจาะเข้าไปในผนังสำหรับวางแว่นตาหรือครีมกันแดด
เส้นทางสามวันของเราเดินตามจุดเด่นของ Komodo แบบคลาสสิก แต่มีเวลาเหลือเฟือให้หยุดพัก หลังปีนขึ้นชมวิวพาโนรามาที่ Padar เราก็ล่องมาถึงอ่าว Pink Beach ตอนเที่ยงพอดี ลูกเรือเตรียมอาหารกลางวันไว้เรียบร้อย—ปลาที่ย่างร้อนๆ พร้อมส้มตำสูตรสัมบัลมาต๊ะและสลัดมะละกอ—เสริฟภายใต้ผ้าใบกันแดดบนดาดฟ้าชั้นบน ตอน 14:00 น. เราดำน้ำตื้นที่ Manta Point มีหน้ากากพร้อมมือ มองดูเงาของปลาฉลามวาฬว่ายผ่านใต้ผิวน้ำ ตัวหนึ่งที่ยังเป็นวัยเยาว์ว่ายวนเข้ามาใกล้ด้วยความอยากรู้ ก่อนจะหายลับไปในน้ำลึก ยามเย็น เราจอดเรือที่เกาะ Kalong ชั่วคราว ที่นั่นมีค้างคาวผลไม้หลายพันตัวบินออกจากป่าชายเลนเป็นฝูงใหญ่ หมุนวนขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างช้าๆ ลูกเรือจับจังหวะได้พอดี: ดับเครื่องยนต์ ใบเรือกางครึ่งลำ ปล่อยให้กระแสน้ำพาเราย้อนกลับไปยัง Sebayur ในขณะที่ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้ม
Jofiel ไม่มีเครื่องอัดอากาศสำหรับดำน้ำลึก หรือบริการนวดบนเรือ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา สิ่งที่เรือลำนี้มอบให้คือความเป็นธรรมชาติควบคู่กับความสะดวกสบาย ครัวเรือเสิร์ฟกาแฟร้อนตั้งแต่เช้าตรู่ ไม่ใช่แค่เมื่อมีคนขอ ลูกเรือรู้ใจล่วงหน้า—ส่งผ้าเช็ดตัวมาให้ก่อนที่คุณจะขึ้นจากน้ำ หรือยื่นหน้ากากดำน้ำสำรองให้แขกที่กำลังดิ้นรนกับสายรัดหน้ากากอย่างเงียบๆ ในเช้าวันสุดท้าย เราจอดเรือที่เกาะ Kanawa ที่นั่นหาดทรายโผล่ขึ้นมาเป็นเส้นบางๆ ตอนน้ำลง ผมว่ายน้ำออกไปเปล่าเท้าผ่านน้ำอุ่นๆ แล้วลอยตัวหงายหลัง มองดูเสากระโดงของ Jofiel เอียงเล็กน้อยตามจังหวะคลื่น ไม่มีเสียงดนตรี ไม่มีเครื่องยนต์—มีเพียงเสียงลมพัดผ่านเกาะ และบางครั้งก็มีเสียงเรียกจากลูกเรือที่มาเช็กอาการว่าโอเคไหม
