Maipa Deapati

เราออกเดินทางก่อนพระอาทิตย์ขึ้นในวันที่ 1 ไม่ใช่ด้วยเสียงเครื่องยนต์คำราม แต่ด้วยการร่อนเบาๆ ออกจากท่า Labuan Bajo ท้องฟ้ายังมีดาวฝุ่น ผมยืนบนดาดฟ้าบนของ Maipa Deapati เท้าเปล่าบนไม้สัก ดูลูกเรือทำงานประสานกันเงียบๆ ขณะปรับใบเรือ มากกว่าเพื่อพลังแต่เพื่อประเพณี แต่การเคลื่อนไหวนั้นตั้งการเดินทางในอะไรบางอย่างเก่ากว่าการท่องเที่ยว เมื่อดวงอาทิตย์พ้นสันเขา Komodo Island เราล่องข้าง Kelor ที่สันทรายเคลื่อนตามน้ำและน้ำตื้นเรืองสีเขียวมรกต การเริ่มนุ่มนวล ไม่เร่ง เพียงตีนกบเกี่ยวราวและอาหารเช้าไข่ลวกกับมะละกอวางบนโต๊ะทานอาหารแล้ว

เรือมีหกห้อง ทั้งหมดอยู่ท้ายเรือ ทั้งหมดมีแอร์ที่ครางเบาพอให้รู้ว่าทำงาน ผมเลือกห้องฝั่งกราบขวาบนดาดฟ้าล่าง กะทัดรัด แต่มีประตูจริง (ไม่ใช่ผ้าม่าน) ไฟอ่านหนังสือที่สวิงบนแขนทองเหลือง และการระบายอากาศเกินแอร์ ช่องเปิดเล็กที่ให้ลมทะเลเข้าเมื่อเรือทอดสมอ ห้องน้ำแม้กระเบื้องขาว มีเคล็ดที่ส่วนใหญ่ไม่พูด ท่อระบายน้ำพื้นที่ตามทันการไหลของฝักบัว ไม่มีน้ำขัง ไม่มีการแย่งพื้นที่กับชักโครก รายละเอียดแบบนั้น เล็กแต่พิจารณา ปรากฏครั้งแล้วครั้งเล่า ตั้งแต่ถังฉีดน้ำที่วางไว้ดาดฟ้า dive หลังแต่ละเซสชันสน็อคเกิล ถึงผ้าเย็นที่พับเรียบร้อยหลังอาหารกลางวัน

วันที่ 2 เริ่มที่ Padar ยามแสงแรก เราไม่เทียบที่จุดชมวิวชื่อดัง แต่เดินทางล่างด้านเหนือ ที่ทางแพะตัดผ่านหญ้าทุ่งและวิวเปิดสามอ่าวพร้อมกัน เรือจับเวลาได้สมบูรณ์ กลับเรือ 08:30 พอดีกับลมค้าเริ่มและครัวเสิร์ฟแพนเค้กมะพร้าว ต่อมาที่ Manta Point ผมดูสถานีทำความสะอาดยี่สิบนาที ฉลามแนวปะการังดมปะการังขณะกระเบนสองตัวลอยเหมือนเงา ลูกเรือ Maipa Deapati ปล่อยแพลตฟอร์มหลังเร็ว ใส่น้ำแข็งขวดน้ำ และไม่ตะโกน ความเงียบนั้น การปฏิเสธการเล่าเรื่องเกิน ทำให้สัตว์ป่ารู้สึกเป็นการแสดงน้อยลง

อาหารค่ำอยู่ใต้หลังคาดาดฟ้าบน โต๊ะจุดด้วยโคมเฮอร์ริเคน เชฟย่างปลา snapper กับขมิ้นและตะไคร้ เสิร์ฟกับถั่วฝักยาวและ sambal matah มีไวน์ ใช่ แต่มีเบียร์ Bintang ท้องถิ่นด้วย และเพลย์ลิสต์ที่ไม่ใช่ remix เลานจ์ เช้าสุดท้าย เราทอดสมอที่ Kanawa ที่สันทรายโผล่ตอนน้ำลงเหมือนแท่นทรายแห่งพิธี ผมว่ายออกคนเดียวเวลา 07:00 น้ำนิ่งจนสะท้อนเมฆ กลับเรือ ลูกเรือเก็บถังดำน้ำ พับผ้าขนหนู รีเซ็ตห้องสำหรับการกลับแล้ว ไม่มีใครขอทิป ความมั่นใจแบบนั้น เงียบ มืออาชีพ เป็นความหรูหราจริงครับ