Maipa Deapati

Günün ilk ışıklarıyla birlikte, Labuan Bajo limanından yıldızlar hâlâ gökyüzünde parıldarken sessizce yola çıktık. Motorların gürültüsü değil, hafif bir kayış sesiyle hareket ettik. Maipa Deapati'nin üst güvertesinde çıplak ayakla duruyor, mürettebatın yelkenleri ayarlayan hareketlerini izliyordum — hareketler daha çok geleneksel bir anı yaşatmak içindi, çünkü ilerleyiş ana olarak motorla sağlanıyordu. Ancak bu jest, turizmin ötesinde, çok daha eski bir yolculuğa ait bir hava katıyordu. Komodo Adası sırtlarında güneş belirdiğinde, gelgitlere göre şekillenen kumsalları ve turkuaz suları ile Kelor’un yanına demirlemiştik. Yavaş bir başlangıçtı bu; acele yoktu. Dibinize kadar su alan bir sandal değil, sadece ayaklarınızı ıslatmak için atladığınız bir kumsal gibi. Raylara yerleştirilen paletler, alt kattaki yemek masasında bekleyen haşlanmış yumurta ve papayayla sabahımız başlamıştı.

Maipa Deapati'nin alt güverteye yerleştirilmiş altı kamarası var, hepsi klimaya sahip ve klimanın sesi çalıştığını hissettirecek kadar hafif. Ben, sancak tarafındaki, daha küçük ama gerçek bir kapısı (perde değil) olan kamarayı seçtim. Üzerinde bronz bir kol olan okuma lambası, klima dışında hava almanızı sağlayan küçük bir pervaz penceresi vardı. Banyo, beyaz fayanslarla kaplı olsa da çoğu yatın bahsetmediği bir detaya sahipti: duş alırken suyu gerçek zamanlı tahliye eden bir zemin dreni. Su birikintisi yok, tuvaletle kapışışma yok. Bu tür ufak ama dikkatli detaylar, her seferinde tekrar kendini gösteriyordu — her dalış sonrası dalgıç güvertesinde hazır bekleyen durulama kovalarından öğleden sonra servis edilen serinletilmiş havlulara kadar.

İkinci gün, Padar’da şafakla başladı. Ünlü izleme noktasına değil, kuzey yamacındaki daha alçak bir patikadan yürüyüşe çıktık. Keçi yolları savan otlarının arasından geçiyor, üç koyu birden gözler önüne seriyordu. Yat, vakti çok iyi hesaplamıştı — sabah 08:30’da gemiye dönmüştük, tam rüzgârın kuvvetlendiği ve mutfakta hindistan cevizi pankeklerin servis edildiği sırada. Sonrasında Manta Point’te, bir temizleme istasyonunda yarım saat boyunca iki manta vücutlarının suyun içinde süzülüşünü izledim. Altında bir mercan resifinde dolaşan bir köpekbalığı, üzerlerinde ise gölge gibi süzülen mantalar. Maipa Deapati mürettebatı arka platformu erken indirmiş, su şişelerini soğuk tutmuş ve hiç bağırıp anlatmamıştı. Bu sessizlik, doğayı bir gösteriden çok daha gerçek kılıyordu.

Akşam yemeği, üst güvertede bir tente altında servis edildi. Masa, fenerlerle aydınlatılmıştı. Şef, sarımsak ve limon otuyla pişirilmiş snapyı, uzun fasulye ve sambal matah ile birlikte sunmuştu. Şarap vardı, evet, ama yerel Bintang birası da vardı ve müzik listesi lounge remixlerle başlamıyordu. Son sabah Kanawa’da, alçak su anında ortaya çıkan kum adasında demirlemiştik. Sabah yedide tek başıma suya girdim; su o kadar sakindi ki bulutları yansıtıyordu. Gemiye döndüğümde mürettebat zaten tüpleri toplamış, havluları katlamış ve dönüş için kamaraları yeniden düzenlemişti. Kimse bahşiş istemedi. Bu tür bir özgüven — sade, profesyonel — asıl lüks buydu.