Its Pesona

Het eerste dat me opviel was de geur van nat hout en zeezout toen we net voor zonsopgang op de aanlegsteiger in Waisai stapten. Its Pesona lag al stationair te draaien, een lange pinisi-achtige houten speedboot geschilderd in diepgroen met rode bies, laag aan het water en gebouwd om door de kanalen te snijden. We hadden een privégroepscharter voor acht geboekt, maar de boot kan tot 28 personen vervoeren – meestal op gedeelde dagtochten. Er waren natuurlijk geen hutten, alleen gestoffeerde banken onder een canvas zonnescherm en open boegruimte voor wie wind in het gezicht wilde. Ik schoof mijn tas onder de bank, nam een thermoskan met zoete Indonesische koffie van de bemanning aan, en keek hoe de hemel oplichtte boven Gam-eiland.

Om 07:30 vertrokken we uit Waisai, met koers west naar het hart van Raja Ampat's meest gefotografeerde gebied. Onze eerste stop was Arborek-steiger om 09:00 – een korte wandeling naar de handgebouwde uitkijktoren waar een enkele houten bank uitkijkt over het volledige rifvlak als een privébalkon. Kinderen uit het dorp waren er al, breed lachend en zwaaiend. We snorkelden vanaf de achterkant van de boot in water zó helder dat je de patronen op een naaktslak op drie meter diepte kon aflezen. De bemanning had een drijvend touw met boeien uitgezet, perfect voor nerveuze zwemmers.

Tegen het middaguur bereikten we Cape Kri, waar de stroming hard door de koraalflessenhals loopt. De bemanning liet het anker vallen in de luwte van de punt, deelde loodgordels en rif-haken uit, en begeleidde ons de stroom in. Ik telde zeven verschillende soorten dwergzeepaardjes op één enkele gorgonenwaaier. De lunch kwam aan boord – gegrilde mahi-mahi, komkommer-tomatensalade en gestoomde rijst in bananenblad – gegeten op dek met zoutkorsten op onze lippen. Er was geen kombuis, alleen een gaspit en een voorbereidingsplank onder de achterkap.

In de middag voeren we naar Wayag, aankomst rond 15:00. De beroemde uitkijkbeklimming is steil – 150 treden uit de rots gehouwen – maar het uitzicht legt gesprekken dood. Je kijkt over een doolhof van champignonvormige eilandjes, turquoise lagunes en open oceaan tot aan de horizon. We brachten daar bijna een uur door, foto's makend, en gingen terug naar de boot voor een langzame vaart richting het vasteland. Net voor zonsondergang stopten we in een beschutte baai bij Yenbuba, waar het water goud kleurde en de bemanning een emmer verse papaja en ananas tevoorschijn haalde. Geen muziek, geen aankondigingen – alleen het geluid van water tegen de romp en iemand die zacht lachte. Het voelde als de juiste afsluiting van de dag.

Terug in Waisai om 18:00 stapten we van boord met het gevoel dat we de ruggengraat van Raja Ampat in één lange, intense dag hadden gezien. Het was niet luxueus, maar eerlijk – een werkboot met ervaren bemanning die de getijden en tektoniek van deze plek kende. Als je afstand wilt afleggen, serieus koraal wilt zien, en wind door je haar wilt voelen zonder het prijskaartje van een liveaboard, dan levert Its Pesona dat.