Arfisyana 2

Pierwsze, co zauważyłem na Arfisyana 2, nie były błyszczące drewna ani szeroki pokład – ale cisza i precyzja załogi o 6:30 rano, gdy 25,7-metrowa phinisi płynęła między wyspami, a niebo nad Padar zabarwiało się na korale. Nie słychać było krzyków, nie warknął silnik. Tylko ciche stuknięcie filiżanek z kawą na górnym pokładzie, gdy słońce wychylało się zza wulkaniczej grani. Ta spokojna atmosfera zadecydowała o tonie całej podróży: to nie był jacht imprezowy, ale funkcjonalna jednostka, zaprojektowana po to, by działać w rytmie wysp, nie po to, by się gablotować.

Wsiadliśmy w Labuan Bajo w porze przedpołudniowej, zajmując przydzieloną kabinę – kompaktową, ale czystą, z matowym szkłem w prywatnej łazience i jednym gniazdkiem przy łóżku. Choć w opisie figuruje siedem kabin, podczas naszego rejsu dostępnych było wyraźnie mniej, prawdopodobnie z powodu prywatnych rezerwacji lub zakwaterowania załogi. Przy maksymalnej liczbie 22 pasażerów przestrzenie wspólne nigdy nie były przeciążone. Na dolnym pokładzie znajdował się system karaoke, który ożywał po kolacji, ale przez dzień najchętniej spędzaliśmy czas na tylnym pokładzie w cieniu – chłodzonych morskimi wiatrami, z wodą i owocami, tuż nad wodą, gdzie w Sebayur widzieliśmy rekiny rafowe sunące pod kadłubem.

Drugi dzień rozpoczął się od Padar – wędrówka na wschodnią grani tuż po świcie. O 7:15 ścieżka już ogrzała się od słońca, ale widok – pasujące do siebie zatoki w emeraldzie, ochrze i głębokim błękitcie – był wart wysiłku. Na pokładzie o 9:30 ruszyliśmy w kierunku Nusa Kode, a potem Komodo Village, gdzie pokaz karmienia smoków komodo przy stacji strażników zgromadził niewielką grupę widzów. Obiad podano na pokładzie: pieczony ryb, sałatka z warzyw, papaja – wszystko przy delikatnym kołysaniu jachtu na kotwicy niedaleko Pink Beach. Piasek rzeczywiście miał różowy odcień, choć erozja częściowo zmyła charakterystyczne ziarna. Największym przeżyciem był jednak snorkeling w Manta Point – manta ray krążyły tuż pod powierzchnią, jedna przepłynęła tak blisko, że mogłem dostrzec wzór jej szczeleł.

Ostatniego dnia dotarliśmy do Taka Makassar o 8:00. Mielizna była już częściowo zajęta przez wycieczkowiczów, ale mieliśmy godzinę samotności, zanim nadciągnęły szybkie łodzie. Płynęliśmy po pas w wodzie, a prąd delikatnie znosił nas w stronę rafy Kanawa. Powrotna żegluga dała nam ostatnie spojrzenie: sylwetka Komodo Island powoli znikała za rufą, a żagle pozostały nieruchome, choć silnik już ucichł. Dla jachtu, który nie udaje luksusowego, Arfisyana 2 zaproponował coś cenniejszego – autentyczność, dobrze wyważony rytm i wrażenie, że podróżujemy razem z wyspami, nie tylko obok nich.