About Pinta Phinisi
Pamiętam, jak stałem boso na pokładzie rufowym o 6:18 rano, pokład nadal chłodny od nocy, patrząc, jak pierwsze czerwone smugi uderzają w grzbiet wyspy Padar. Silnik był wyłączony od godziny — Pinta Phinisi wśliznęła się do zatoki przed świtem, zacumowana tuż za linią wodorostów, aby nie budzić nas hałasem łańcuchów kotwicznych. Wtedy zrozumiałem, że nie jest to łódź zbudowana dla widowiska. Była zbudowana dla bezruchu. Przy 30 metrach jest wystarczająco długa, by przeciąć falę Morza Sawu bez drżenia, ale na tyle mała, że pięcioosobowa załoga znała moje preferencje kawowe już drugiego wschodu słońca.
Konfiguracja z jedną kabiną zmienia wszystko. Nie konkurują Państwo o przestrzeń, miejsca na wschód słońca ani przewodników nurkowych. Gdy zakotwiczyliśmy przy Manta Point, motorówka z przeszklonym dnem została cicho spuszczona — bez rozgrzewania silnika zaburtowego, tylko z elektrycznym wspomaganiem — i dryfowaliśmy nad stacją czyszczącą, podczas gdy trzy manty krążyły poniżej, a czubki ich skrzydeł wzruszały piasek. Załoga pokładu wskazywała cicho latarkami przyjaznymi rafie, bez krzyków, bez pluskania. Później pływałem na desce SUP w Kalong przy odpływie, korzenie mangrowców jak czarne zęby w płyciznach, podczas gdy reszta łodzi pozostała na miejscu, pozwalając mi mieć ten moment.
Spałem z otwartymi drzwiami balkonowymi. Nie z powodu klimatyzacji — choć kabina była chłodna — ale dlatego, że chciałem słyszeć dźwięk fal uderzających w kadłub w Sebayur, gdzie zakotwiczyliśmy drugiego dnia po spacerze z waranami. Prywatny balkon to nie tylko platforma; jest lekko skierowany do przodu, więc staje się twarzą do linii wody, a nie tylko do horyzontu. O zmierzchu leżałem na dziennej sofie na słonecznym pokładzie z jedną książką i obserwowałem latające ryby przeskakujące przez falę dziobową, ich cienie ostre w późnym słońcu.
Śniadanie pojawiało się punktualnie o 7:30 — naleśniki bananowe z lokalnym cukrem palmowym, serwowane na ceramice, a nie na melaminie. To miało znaczenie. Tak samo fakt, że sprzęt do snorkelingu był rozłożony poprzedniego wieczoru, opłukany i gotowy, każda maska oznaczona małą kolorową kropką, aby nie trzeba było grzebać o świcie. Lunch to grillowany mahi-mahi z sałatką z jackfruit, zjedzony na dziobie, podczas gdy łódź przepływała z Taka Makassar do Kanawa. Żadnych szwedzkich stołów, żadnych plastikowych sztućców. Kolacja była cichsza: tuńczyk glazurowany miso, oświetlony pochodniami, z pojedynczym głośnikiem odtwarzającym ambientową gitarę.
Ostatniego ranka, gdy dryfowaliśmy nad ogrodami koralowymi w Kanawa, zrozumiałem rytm Pinta Phinisi. Nie spieszy się, by odhaczyć miejsca. Zwleka. Załoga tak zaplanowała nasz wyjazd z Pink Beach, abyśmy uniknęli tłumów turystów jednodniowych o 40 minut. Przy Kalong czekali, aż niebo pogłębiło się do indygo, zanim uruchomili silnik. To nie choreografia na pokaz. To logika łodzi, która zna przypływy Komodo jak oddech.
