Anne Bonny

ค่ำคืนแรก หลังจากเราลอยสมอออกจาก Labuan Bajo สายลมพัดแผ่วเบา ใบเรือใบหลักพลิ้วไหวด้วยเสียงกระแทกอ่อนๆ ผมอยู่คนเดียวบนดาดฟ้าหน้าเรือ มองท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มเหนือเส้นขอบฟ้าของเกาะ Rinca ลูกเรือไม่พูดไม่จา แต่เตรียมพื้นที่นั่งเล่นบนผ้าลินินนุ่ม พร้อมขวดชาตะไคร้เย็นไว้ให้เรียบร้อย ความเงียบนั้น—ตั้งใจ ให้เกียรติ—สื่อสารอะไรบางอย่างเกี่ยวกับ Anne Bonny ได้มากกว่าโบรชัวร์ใดๆ

ด้วยความยาว 30 เมตร เรือลำนี้เคลื่อนตัวราวกับมีอายุมากกว่าปีที่สร้าง เรือแล่นตัดคลื่นในทะเลซาวูได้อย่างนุ่มนวล และเช้าวันที่สอง ในขณะที่เรากำลังมุ่งหน้าสู่ Padar ก่อนรุ่งสาง หัวเรือตัดผ่านร่องแสงชีวภาพที่หมึกกล้วยทิ้งไว้ ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ เหลือเพียงเสียงใบเรือ เสียงไม้สักครืนเบาๆ และเสียงเรียกสั้นๆ ระหว่างลูกเรือ เราจอดสมอทางตอนเหนือของ Padar โดยไม่มีเรือลำอื่นในสายตา พอพระอาทิตย์ขึ้น ภูเขาสีชมพูและสีเหลืองทองก็สว่างไสวราวกับเวทีถูกเปิดไฟ และการเดินลงสู่ชายหาดก็รู้สึกเหมือนก้าวเข้าสู่ภาพถ่ายที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน

การจัดวางห้องโดยสารเพียงหนึ่งเดียวทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป คุณไม่ต้องแบ่งพื้นที่กับใคร แม้แต่พื้นที่สังคมก็ตาม ถ้าไม่ต้องการ อาหารแต่ละมื้อจะถูกเสิร์ฟบนดาดฟ้าชั้นบนตามเวลาที่คุณเลือก เช่น อาหารเช้าเป็นแพนเค้กกล้วยราดด้วยน้ำตาลปี๊บ ขณะเรือลอยลำอยู่ระหว่าง Kanawa และ Nusa Kode ลูกเรือคาดการณ์ความต้องการได้อย่างแม่นยำโดยไม่รบกวน: ผ้าเย็นๆ หลังเดินดู Komodo dragon บนเกาะ Komodo หรือหน้ากากดำน้ำสำรองที่ล้างสะอาดไว้รออยู่ที่ม้านั่งดำน้ำ พวกเขารู้ว่ากระแสน้ำที่ Manta Point จะเปลี่ยนเวลา 10:42 น. และจัดเวลาให้เรามาถึงตรงเป๊ะ

เช้าวันสุดท้าย เราจอดที่ Taka Makassar เกาะทรายโผล่ขึ้นมาในช่วงน้ำลง เป็นเส้นโค้งขาวจั๊วะ ผมว่ายน้ำออกไป ยืนในน้ำที่ระดับเอว แล้วหมุนตัวช้าๆ รอบตัว—ไม่มีเรือ ไม่มีเสียงพูด แค่ Anne Bonny ที่จอดอยู่ ใบเรือม้วนแน่นเหมือนปีก ผู้ควบคุมเรือเล่าให้ฟังว่าพวกเขามักหลีกเลี่ยงจุดจอดเรือที่แออัดอย่าง Pink Beach และเลือกไป Sebayur เมื่อทำได้ ความระมัดระวังแบบนี้ไม่ใช่เรื่องปกติ นี่คือเหตุผลที่แขกหลายคนกลับมาใหม่

กลับขึ้นเรือ แสงยามบ่ายสาดลงบนพื้นไม้สักพอดีเวลา 18.00 น. อบอุ่นไปถึงเหล็กกล้าสีทอง ผมสังเกตเห็นว่าช่องระบายอากาศทุกบานล้วนใช้สายหนังรัด ไม่ใช่คลิปโลหะ—รายละเอียดการออกแบบเล็กๆ ที่รวมกันกลายเป็นเอกลักษณ์ นี่ไม่ใช่โรงแรมลอยน้ำ แต่เป็นเรือใบลำหนึ่งที่มีรสนิยม ความเรียบง่าย และลูกเรือที่ปฏิบัติต่อทะเลเหมือนเป็นเจ้าภาพ ไม่ใช่แค่ฉากหลัง