About Lamborajo III
De eerste ochtend wakkerde ik voor zonsopkomst op de geur van sterke Javaanse koffie en het zachte geruis van de motor die door de kalme wateren snijdt. Buiten mijn hut was het dek al klaar met warme handdoeken en een uitzicht op de afgebroken eilanden die een ring vormden rond de horizon – we naderden Padar vanuit het noorden, en de hemel was aan het rood en lavendel kleuren. Geen aankondigingen, geen haast. Alleen de bemanning die stilzwijgend werkte, het voorhoede van de boot klaarzetten voor zonsopkomst. Dat was het moment dat ik besefte dat dit geen standaard groepstour zou zijn.
We hadden drie hutten aan boord, en slechts acht gasten in totaal – een mix van koppels en solo reizigers die de gedeelde Superior Hutten hadden geboekt. De 38-meter lange Lamborajo III voelde ruim, maar nooit leeg. De Royal Master Hut aan het voorste eind had een private terras waar een koppel elke avond een fles wijn dronk, terwijl de rest van ons om de eettafel heen zat onder de sterren, bediend door een private chef die elke middag verse sambal maakte. Op de tweede dag, na een wandeling met rangers op Komodo-eiland en de komodo's dichtbij Loh Liang te hebben gezien, koelden we af met een lange duik bij Manta Point. Ik telde zes mantas die langs Batu Bolong's stroming gleden – één kwam zo dichtbij dat ik de vlekken op zijn buik zag.
Een verrassing was hoe veel tijd we in het water doorbrachten. Op Pink Beach zwommen we rechtstreeks naar de kust waar het zand zijn kleur krijgt van vermalen koraal, en later die middag ankerden we in een stil cove bij Sebayur waar de bemanning de kajak en paddleboards lanceerde. Ik peddelde naar buiten bij zonsondergang en keek naar de hemel die op het water reflecteerde in strepen van lavendel. Op de laatste ochtend bereikten we Taka Makassar – het zandbankje verschijnt alleen bij laag water, en we waren de enige boot daar. Het water was zo helder dat je elke schelp en kleine vis kon zien. We duikten een uur voordat we opstapten naar Kanawa, waar we een laatste drift langs een hellend rif vol parrotvis en clownvis maakten.
De boot zelf had eikenhouten dekken die koel bleven onder blote voeten, plafondventilatoren in elke hut, en een beschutte bovenste verdieping met lange banken perfect voor middagdutjes. De douches hadden warm water, handdoeken werden dagelijks vervangen, en er was altijd koud water, verse fruit of ijskoud thee na het duiken. De bemanning van acht wist wanneer ze aanwezig moesten zijn en wanneer ze moesten verdwijnen. Geen luidsprekers, geen dwingende schema's. We misten de vlinders op Kalong-eiland een avond omdat de wind te sterk was om de schommel veilig te kunnen gebruiken, maar de kapitein bood ons een alternatief aan: een stille zonsondergang drankje op een afgelegen strand bij Kanawa in plaats daarvan.
Ik kwam terug met zout bedekte haren, een paar nieuwe duikvrienden, en een echte indruk dat ik Komodo echt had gezien – niet alleen de checklijst had ik afgewerkt. De drie dagen voelden evenwichtig: genoeg avontuur, genoeg rust. Ik zou zeggen dat Lamborajo III ideaal is voor mensen die comfort zonder formaliteit willen, en ruimte zonder overbodigheid. De soort boot waar je op het dek om 20.00 uur gegrilde mahi-mahi eet, gewikkeld in een handdoek, terwijl de maan over Rinca opkomt.
