About Solitude Adventurer
We varen met de boeg in de stroming voor Mioskon terwijl het eerste licht de kalksteenspiren van Wayag raakt. Solitude Adventurer is met 36 meter niet het grootste schip hier, maar door haar diepgang en rompvorm kunnen we dicht bij smalle doorgangen ankeren, waar getijstromen kleinschalige vis en rifhaaien samendrijven. Ik vaar al zes seizoenen als kapitein in Raja Ampat, en dit schip verdient haar naam: ze is gebouwd om stil te blijven liggen terwijl gasten langs wanden drijven waar zachte koralen pulseren met elke deining.
We varen met maximaal acht gasten, verdeeld over acht hutten, dus op het duikdek heerst nooit haast. We plannen onze duikstarts zorgvuldig om de middaggolven te ontwijken bij Blue Magic, waar de school groene papegaaivissen dicht bij de overgang naar de diepte zwemt. Het duikplatform zakt langzaam – geen haast, geen geschreeuw. Onze bemanning van zes personen omvat twee duikmasters met ruim 1.200 duiken in deze straten op zak. Zij geven niet alleen een briefing over interessante punten, maar ook over stromingspatronen. Je hoort bijvoorbeeld hoe de uittrekkende stroom bij Cape Kri voedingsstoffen langs de rifwand trekt en wobbegonghaaien binnen handbereik brengt.
Gasten stappen aan boord met het besef dat Raja Ampat geen comfort boven toegankelijkheid stelt. Het bovendek is open, met beschaduwde ligstoelen op het westen gericht voor zonsondergangen tussen Batanta en Salawati. Geen bioscoop of sportschool – in plaats daarvan een navigatietafel in de salon, waar je samen met de kapitein de route naar Arborek of de J Fam-eilanden kunt volgen. Maaltijden worden gezinsstijl geserveerd: gegrilde mahi-mahi van die ochtend, papaja van Kri, sambal dagelijks vers gemaakt. Geen opgewarmde curry in een warmhoudbak.
Op dag drie zijn de meeste groepen klaar voor de terugtocht naar Sorong, maar we maken een omweg naar Mioskon als de deining onder 1,5 meter blijft. Het staat niet op elk traject, maar als de omstandigheden meezitten, is het de moeite waard: rifhaaien cirkelen rond de pijler op 18 meter, en de zachte koralen gloeien blauw onder zaklamplicht. We komen om 17:30 boven, ruimen samen de uitrusting op en serveren warme gemberthee aan dek terwijl de hemel oranje kleurt achter de mangroves.
Dit is geen drijvend hotel met duiken als bijzaak. Solitude Adventurer vaart als een werkschip met discipline. Elke ochtend checken we het weer via BMKG, wijzigen de route bij windkracht boven 20 in de straat, en nemen altijd een extra tender mee voor het geval de hoofdzeilboot een kras oploopt aan koraal. Onze zuurstofset wordt wekelijks gecontroleerd, niet alleen voor aankomst van gasten. Als de stroom niet meezit voor Wayag, ankeren we in plaats daarvan bij Yenbuba – minder gefotografeerd, maar net zo rijk aan dwergseahorses en ghostpipefish.
