Azure

Pierwsze, co zauważyłem, to cisza. Opuściliśmy port w Waisai o 6:30 rano, a już po kilku minutach Azure sunie po nieruchomej wodzie między Wayag a Piaynemo, ledwo robiąc fale. Bez ryku silnika, bez trzaskających drzwi — tylko sternik delikatnie doładowuje przepustnicę, gdy poranne światło zmienia barwę wapiennych szczytów z szarej na złotą. Siedzę na przednim siedzeniu, bosymi stopami na chłodnym tekowym pokładzie, piję imbirowy herbatę, którą przygotowano. To nie czuć się jak zwyczajny rejs, lecz jak gdyby ktoś wprowadził nas do swojej tajemnicy.

Zaczęliśmy od zakotwiczenia przy słynnej lagunie z punktem widokowym na Wayag. Wspinaczka w górę jest stroma, pełna korzeni i lin, ale na szczycie widok przyprawia o zawroty głowy. Laguna to labirynt turkusu i szafiru, usiany malutkimi, porośniętymi lasem wysepkami w kształcie rogalików. Spędziliśmy tam godzinę, po czym zanurzyliśmy się na zewnętrznym rafie tuż pod wzgórzem. Prąd był łagodny, a koralowce gęsto obsiane papugorzykami i pojedynczym rekinyem wobbegong, który schował się pod występem. Azure podpłynął wystarczająco blisko, by rzucić nam liny, a potem powoli sunął wzdłuż rafy, podczas gdy dryfowaliśmy.

Południem byliśmy w samym sercu Cieśniny Dampier. Zatrzymaliśmy się przy nabrzeżu Arborek — po prostu drewniany pomost wyrzucony w niebiesko — i przeszliśmy wąską ścieżką przez wioskę. Dzieci machały z progu, a starszy mieszkaniec poczęstował nas morskimi winogronami na liściach bananowych. Następnie krótkie snorklowanie przy plaży, gdzie stromy stok gwałtownie opada, a pływamy obok papugorzyków zgrubnych wielkości kota domowego. Łódź czekała tuż przy brzegu, lodówka otwarta, z której podawano schłodzone ananasy i mokre ręczniki.

Późnym popołudniem nadszedł najlepszy zaskoczenie: spontaniczna przerwa na podmorskiej wysepce między Kri a Pianemo. Bez znaków, bez tablic — sternik po prostu wyłączył silnik i rzucił: «Tu będzie dobrze». Byliśmy tam sami. Woda sięgała do pasa, przezroczysta jak szkło — widzieliśmy muszle pod stopami. Dryfowaliśmy, rozmawialiśmy, patrzyliśmy, jak niebo czerwienieje. Azure, pomalowany na głęboki granat z srebrnymi detalami, wyglądał jak prawdziwy statek odkrywców przywiązany do rafy. W drodze powrotnej przejechaliśmy obok pary dugongów tuż pod powierzchnią — powolne, ciemne kształty sunące przez trawy morskie. Bez zamieszania, bez tłumu. Po prostu chwila, należąca tylko do nas.