Teman

สิ่งแรกที่ผมสังเกตเห็นไม่ใช่แสงอรุณ แต่คือความเงียบ ตอน 05:30 น. เครื่องยนต์ดีเซลดับสนิท เหลือเพียงเสียงน้ำกระทบตัวเรือขณะลอยลำอยู่นอกชายฝั่ง Wayag ผมเดินเท้าเปล่าบนดาดฟ้าไม้เต็ง ลูกเรือยื่นถ้วยกาแฟอุ่นๆ ให้โดยไม่ต้องพูดอะไร แค่ยิ้มให้กัน ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม แสงลอดผ่านหินปูนรูปร่างแปลกตา ร่มเงาทอดตัวยาวบนผิวน้ำใสราวกับกระจก มองลงไปเห็นแนวปะการังลึกลงไปเกือบหกเมตร ที่นี่ไม่ใช่ภาพถ่ายท่องเที่ยว แต่รู้สึกเหมือนเราแอบเข้ามาอยู่ในห้องเก็บความทรงจำส่วนตัวของมหาสมุทรแปซิฟิก

เราใช้เวลาสามวันล่องผ่าน Raja Ampat ราวกับกำลังฟังจังหวะดนตรี ไม่ใช่การเช็กอินตามสถานที่ท่องเที่ยว วันแรกเริ่มที่ Cape Kri ดำน้ำลงสู่ความชัดเจนที่มองเห็นได้ถึง 30 เมตร ว่ายผ่านฝูงปลาหวานที่หนาแน่นจนบดบังแสงแดด เวทีดำน้ำจัดเตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อย ไนตรอกซ์พร้อมเติม ถังล้างอุปกรณ์กล้อง แม้แต่จุดชาร์จแบตเตอรี่ในที่ร่มก็มีให้ ช่วงบ่ายมาถึงท่าเรือ Arborek ผมว่ายน้ำจากท่าเรือเลยไปเจอปลาสีน้ำเงินแคระขดตัวอยู่ในฟองน้ำสีแดง หัวเรือเล็กของ Teman พาขึ้นฝั่งเดินป่าสั้นๆ แล้วกลับมาก่อนพระอาทิตย์ตกจะทอแสงสีทองให้กับป่าชายเลน

โครงสร้างของเรือ Teman ทำผมประทับใจ แม้จะเป็นเรือ phinisi ยาว 36 เมตร แต่มีห้องโดยสารแขกเพียงห้องเดียว หมายความว่าเราได้ใช้พื้นที่ทั้งลำอย่างส่วนตัว ความหรูหราแบบนี้หาได้ยาก ห้องโดยสารกินพื้นที่เต็มความกว้างของเรือ มีหน้าต่างบานกลมสองด้าน นอนเตียงควีนไซส์กับผ้าปูที่นอนผ้าฝ้ายเนื้อดี และห้องน้ำในตัวที่มีแรงดันน้ำร้อนใช้จริง ไม่ใช่สายฝนปรอยๆ อย่างที่บางเรือให้มา ยังมีโต๊ะทำงานพร้อมแผนที่ท้องถิ่นที่มีชื่อจุดดำน้ำแปลกหูอย่าง Sardine Reef และ Boo Windows กำกับไว้

วันที่สอง เราลึกเข้าไปใน Dampier Strait ดำน้ำตอน 07:00 น. ที่ Melissa’s Garden ปะการังอ่อนเบ่งบานเหมือนดอกไม้ใต้ทะเล ผมอยู่ใต้น้ำนานถึง 70 นาทีด้วยไนตรอกซ์ ลูกเรือติดตามเราอย่างแม่นยำจากผิวน้ำ ช่วงกลางวัน เราลอยตัวตามกระแสน้ำที่ Manta Sandy ไม่ใช่แค่เห็นปลาหมีที่นี่ แต่ถูกรอบล้อมไว้ ตัวหนึ่งว่ายผ่านใกล้มากจนรู้สึกถึงแรงลมจากครีบปีก มื้อกลางวันเป็นปลาแมคเคอเรลย่างกับน้ำจิ้มส้มตำและมะละกอสด เสิร์ฟบนดาดฟ้า ขณะที่เรามองจระเข้น้ำเค็มตัวหนึ่งค่อยๆ ลื่นลงน้ำจากฝั่งโคลนไกลๆ

เช้าวันสุดท้าย เราจอดเรือกลางที่ว่างเปล่า จุดสีฟ้าเล็กๆ ที่เรียกว่า Fam Islands ไม่มีพิกัด GPS เพียงแค่จุดหมายบนแผนที่ของกัปตัน เราดำน้ำตื้นเหนือยอดหินใต้ทะเล แล้วว่ายกลับเรืออย่างอิสระ ช่วงบ่ายขณะมุ่งหน้าสู่ Sorong ผมนั่งบนดาดฟ้าชั้นบนดื่มเบียร์ Bintang เย็นๆ มองปลาบินกระโดดหนีหัวเรือ ที่นี่ไม่ใช่แค่การดำน้ำ แต่คือการเคลื่อนตัวผ่านหมู่เกาะอย่างที่นักเดินเรือโบราณทำกัน—ช้าๆ ตั้งใจ และมีพื้นที่ให้รู้สึกถึงกระแสน้ำ ลม และความหมายของการได้อยู่ ณ ที่ที่คนส่วนใหญ่เห็นแค่ในสารคดี