About Cheng Ho
ตื่นขึ้นมาก่อนรุ่งสางบนดาดฟ้าชั้นบนของเรือ Cheng Ho ห่มผ้าบางๆ ขณะหัวเรือลากตัวผ่านผืนน้ำดำมืดทางทิศตะวันตกของเกาะโคโมโด ลูกเรือจัดจังหวะได้พอดี—ไม่มีเครื่องยนต์ ได้ยินเพียงเสียงไม้สักครืนเบาๆ กับลมพัดใบใบเรือคู่ พอถึง 5:45 น. เราจอดสมอหน้าเกาะ Padar จิบช้าขิงร้อน ท้องฟ้าเปลี่ยนจากม่วงเข้มเป็นสีปะการัง ไม่มีการเร่งรีบ ไม่มีผู้คน ได้ยินเพียงเสียงกรวดภูเขาไฟใต้ฝ่าเท้าขณะปีนขึ้นสันเขาเพียงลำพัง มองดูแสงอาทิตย์สาดสีทองลงมาที่ชายหาดรูปพระจันทร์เสี้ยวเบื้องล่าง
ขนาดของเรือรู้สึกได้เมื่อใช้เวลาหลายวันอยู่ด้วยกัน เรือ Cheng Ho ยาว 65 เมตร มีพื้นที่กว้างราวกับหมู่บ้านเล็กๆ มีห้องโดยสารสามห้องเรียงกลางลำ แต่ละห้องมีหน้าต่างกลมเหล็กทองเหลืองที่จับแสงยามบ่ายในมุมต่างกัน ห้องเราหันท้ายเรือ ทุกเย็นจึงได้เห็นร่องคลื่นจากท้ายเรือค่อยๆ จางหายไปในแสงดาว ห้องมาสเตอร์สวีทอยู่ด้านหน้าชั้นหลัก มีมุมนั่งเล่นส่วนตัว แขกคนหนึ่งนั่งร่างชายฝั่งด้วยดินสอทุกเช้าอย่างเงียบๆ บนเรือไม่มีฟิตเนส ไม่มีโรงหนัง และก็ไม่จำเป็น จังหวะชีวิตอยู่กับกระแสน้ำและแสง ไม่ใช่ตารางเวลา
วันที่สอง เราขึ้นฝั่งที่ Loh Liang หลังน้ำขึ้นเต็มที่ เจ้าหน้าที่นำทางเดินนำด้วยไม้ยาว ตาจับตามพุ่มไม้รอบตัว เห็นจระเข้โคโมโดหกตัว—สองตัวนอนอาบแดดใกล้สถานีเจ้าหน้าที่ ตัวหนึ่งเลื้อยผ่านรากไม้ยาง ไกด์จากเรือ Cheng Ho รู้จักตัวเล็กๆ เหล่านั้นทุกตัว ช่วงบ่ายเราดำน้ำตื้นที่ Manta Point ในกระแสน้ำกลางวัน ลอยตัวเหนือจุดทำความสะอาด ฉลามวาฬสามตัวเวียนรอบโขดปะการังเดิมสองรอบ ตัวหนึ่งยกตัวตั้งฉาก ปีกกระพือ ตาหมุนมองเรามาแวบหนึ่งก่อนหายเข้าสู่สีน้ำเงินลึก
มื้อเที่ยงเป็นปลาสดย่างราดซอสทับทิม เสิร์ฟบนดาดฟ้าชั้นล่างที่มีร่มเงา โต๊ะยืดออกด้วยแผ่นไม้สัก ทำให้เราหกคน—มีอีกหนึ่งคู่รักที่เช่าลำนี้ส่วนตัว—นั่งรับประทานด้วยกันได้โดยไม่เบียดเสียด พ่อครัวพาก อเด้ เก็บขวดส้มตำไว้ข้างตัว แต่ปรับระดับความเผ็ดให้เองโดยไม่ต้องบอก ช่วงบ่ายแก่ๆ เราจอดที่ช่องแคบ Kalong บรรยากาศหนาทึบไปด้วยค้างคาวผลไม้ที่บินออกจากริมชายเลน ลูกเรือลดแพลอยน้ำลงมา เราลอยตัวอยู่ตรงนั้น หูใต้น้ำ ได้ยินเสียงปีกตบอากาศเหนือหัว
เช้าวันสุดท้ายเริ่มที่ Taka Makassar—หาดทรายตื้น น้ำแค่เข่าเมื่อน้ำลง ล้อมรอบด้วยแนวปะการัง เราลุยน้ำออกมานาฬิกา 7:30 น. น้ำใสจนเงาเราดูเหมือนยักษ์ใหญ่ทอดยาวบนพื้นทะเล ตามด้วย Kanawa: ดำน้ำตื้นเร็วๆ บริเวณหน้าผาใต้น้ำที่ปลากระบอกเรียงตัวเป็นคอลัมน์สีเงิน เรือ Cheng Ho รอเราอยู่นอกแนวคลื่น ตัวเรือเอียงเล็กน้อยกับคลื่นลม พอถึง 11:00 น. เราอยู่บนดาดฟ้ากับถ้วยกาแฟ มองชายฝั่ง Labuan Bajo ค่อยๆ ชัดขึ้นเรื่อยๆ
เรือนี้ไม่ใช่เรือที่ตะโกนเรียกความสนใจ ไม่มีเรือสีฉูดฉาด ไม่มีโดรนบินว่อน ลูกเรือพูดเสียงเบา เคลื่อนไหวอย่างตั้งใจ รู้ว่าใครอยากได้กาแฟยามเช้าที่หัวเรือ ใครชอบนอนตื่นสาย ใบเรือไม่ได้กางทุกครั้ง—แต่เมื่อกางขึ้น ก็ทำด้วยจุดประสงค์ ใช้แรงลมทิศตะวันออกเฉียงใต้ระหว่าง Rinca กับ Banta เรือ Cheng Ho ไม่ได้แสดงท่าทาง มันแค่เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่
