Adishree

เย็นวันแรก ขณะที่ดวงอาทิตย์แตะเส้นขอบฟ้าของเกาะเคลอร์ ลูกเรือจุดโคมไฟพาราฟินเรียงรายตามราวท้ายเรือ Adishree ยังไม่เปิดเครื่องปั่นไฟ มีเพียงเสียงกระดิกของเชือกใบเรือกับเสียงน้ำกระทบลำเรือ ฉันนั่งบนม้านั่งบุด้วยเบาะที่ดาดฟ้าชั้นล่าง ถอดรองเท้า มองนกฟริเกตบินวนเหนือหน้าผา ไม่ใช่เรื่องของความหรูหรา แต่คือจังหวะเวลาที่ลงตัว พวกเขาทอดสมอตั้งแต่ช่วงบ่าย อย่างเงียบเชียบ เพื่อให้เราพายเรือคายัคออกไปก่อนมื้อเย็น โดยไม่มีเสียงเครื่องยนต์รบกวนนกยางกรอกที่อยู่ตามแนวปะการัง

Adishree ยาว 25 เมตร สร้างจากไม้เต็งและไม้สักเหล็ก ออกแบบตามแบบเรือพินิซีดั้งเดิม แต่อัปเดตเพื่อความสะดวกสบาย มีสามห้องนอนรองรับได้หกท่าน แต่เรือรับได้สูงสุด 12 คน ทำให้พื้นที่ส่วนกลางไม่รู้สึกแออัด ห้องมาสเตอร์ตั้งอยู่ด้านท้ายเรือ เตียงควีนไซส์วางไม่แตะตัวเรือทั้งสองฝั่ง ช่วยลดความรู้สึกโคลงเคลง ฉันสังเกตเห็นว่าลูกเรือเก็บบันไดดำน้ำหลังอาหารเช้าทุกเช้าเวลา 7:15 น. อย่างเป๊ะ เพื่อไม่ให้รบกวนช่วงเวลาถ่ายภาพพระอาทิตย์ขึ้นที่เกาะปาดาร์ ความใส่ใจแบบเงียบนี้คงที่ตลอดการเดินทาง

วันที่สอง เราตื่นตอน 5:40 น. ด้วยแพนเค้กกล้วยร้อนๆ บนดาดฟ้าชั้นบน การปีนขึ้นไปยังจุดชมวิวเกาะปาดาร์เริ่มตั้งแต่ 7 โมงเช้า ฝุ่นจับตามทาง แต่คุ้มค่าอย่างยิ่ง วิวสามอ่าวในยามเช้าสวยเกินกว่าจะบรรยายด้วยภาพถ่ายใดๆ กลับมาถึงเรือตอน 9:30 ลูกเรือก็ล้างถังอากาศเสร็จเรียบร้อย พร้อมผ้าเย็นให้เช็ดตัว เราลงดำน้ำตื้นที่ Manta Point เวลา 10:15 กระแสน้ำเบา แมงกะพรุนยักษ์สองตัวว่ายวนรอบจุดทำความสะอาดนานเกือบยี่สิบนาที มื้อกลางวันเป็นแกงฟักทองแจ็คฟรุ๊ตพร้อมข้าวมะพร้าว เสิร์ฟใต้หลังคากันสาดของพื้นที่นั่งเล่น

เช้าวันที่สาม เราทอดสมอที่แนวทรายตื้น Taka Makassar หลัง 7 โมงเล็กน้อย น้ำใสจนมองเห็นปลากระเบนฝังตัวอยู่ในโคลนได้อย่างชัดเจน ตอน 9 โมง เราแวะเกาะคานาวาเพื่อว่ายน้ำครั้งสุดท้ายบริเวณแนวปะการังชัน ที่ฝูงปลากระบอกว่ายอยู่รอบโขดหินปะการังที่ล้มลง การเดินทางกลับสู่ Labuan Bajo ใช้เวลาสองชั่วโมง แล่นเรือใบอย่างเดียว ไม่ใช้เครื่องยนต์ หัวเรือตัดผ่านช่องแคบที่เรียบเหมือนกระจก ไม่มีเสียงเพลง มีเพียงเสียงลมกับเสียงพูดคุยเบาๆ ของลูกเรือเป็นภาษาบาฮาซา

สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดไม่ใช่อาหารหรือวิว—ถึงแม้ทั้งสองอย่างจะยอดเยี่ยม—แต่คือจังหวะชีวิตบนเรือ ไม่มีการเดินทางเร่งรีบ พวกเขาจัดเวลาเติมน้ำมันหลังมื้อเย็น เพื่อไม่ให้เสียงเครื่องรบกวนช่วงเวลาทอง หางเสือเรือยางที่มีเบาะรองนั่ง ทำหน้าที่ลำเลียงผู้โดยสารโดยไม่บรรทุกเกิน ยามค่ำ ไฟที่ดาดฟ้าชั้นล่างจะหรี่ลงอัตโนมัติเวลา 21:30 น. เพื่อส่งเสริมการดูดาว นี่ไม่ใช่เรือปาร์ตี้ แต่เป็นเรือสำหรับคนที่อยากเคลื่อนผ่านโคโมโดเหมือนกระแสน้ำ ไม่ใช่เหมือนการจราจร