Dancing Wind

Obudziłem się przed świtem drugiej nocy, nie budzikiem, lecz cichym dźwiękiem wyciągarki kotwicznej. Dancing Wind odłączył się od laguny Wayag po północy, a teraz, o 5:30, załoga zajmowała pozycję przy wąskim pasie lądu, którego jeszcze nie mogłem rozpoznać. Bosymi stopami przeszedłem po twardym tekowym pokładzie, chłodnym po nocy, i ujrzałem pierwsze światło za odległym karstowym grzbietem. Nikt nie mówił. Termos kawy i talerz bananowych naleśników już czekały na stoliku – nie podane, tylko dostępne, jakby załoga wiedziała dokładnie, kiedy się pojawię. To milczenie, ta precyzja – pierwszy znak, że to nie jest kolejny typowy liveaboard.

Łódź, o długości 45 metrów, sunie po wodzie tak, jakby należała do tych cieśnin. Dwa jedynie kajuty oznaczają brak tłumu, kolejek po sprzęt nurkowy i niezręcznych potknięć w ciasnych korytarzach. Spałem w kabinie typu Master z rufy, gdzie dwa okrągłe iluminatory otwierały widok na morze jak żywe obrazy. W nocy bioluminescencja migała za burty jak dryfujące gwiazdy. W dzień solarium stawało się prywatnym punktem obserwacyjnym – spędzałem tam godziny z książką, obserwując nartniki nurkujące i okazjonalne wynurzenie dugonga przy północnym brzegu Kri Island. Załoga nie kręciła się wokół. Przepowiadała potrzeby: chłodny ręcznik po muck dive, zimny limonkowy napój, gdy słońce osiągało zenit.

Nurkowanie tutaj nie chodzi o odhaczenie lokalizacji. Chodzi o rytm. Rankiem zanurzyliśmy się przy Nail w Dampier Strait, gdzie prąd pociągnął nas wzdłuż ściany gęsto pokrytej miękkimi koralami i karłowatymi konikami morskimi wielkości ziarna ryżu. Przewodnik poklepał mnie w ramię i wskazał maleńki pomarańczowy błysk – pygmy Bargibanta, trzymający się gorgonii. Później, na Cape Kri, dryfowaliśmy nad rafą tak gęstą, że wyglądała jak z komputera: ławice fusylierek, ryb cesarskich i rekiny rafowe drzemiące pod występem. Platforma do nurkowania opuszczała się bezszelestnie, a po każdym zanurzeniu były gotowe zbiorniki do płukania, przewody uprzątnięte, ręczniki złożone.

Posiłki serwowano pod otwartym niebem, często zakotwiczeni w zatoce bez śladu innych jednostek. Na śniadanie były lokalne papaje, świeżo pieczony chleb i jajka w dowolnej formie. Na obiad – grilowany mahi-mahi, sałatka ogórkowa i sambal o takiej mocy, że sięgało się po wodę kokosową. Pewnego wieczoru zakotwiczyliśmy niedaleko Arborek, a po kolacji załoga wyniosła kajak. Płynąłem sam przez dwadzieścia minut, słuchając śmiechu dzieci z wioski na trapie, dźwięku niosącego się po gładkiej wodzie. Na pokładzie gwiazdy były przytłaczające – zero zanieczyszczenia światłem, tylko Droga Mleczna rozlana po czerni.

Rankiem ostatniego dnia wynurzyliśmy się z zanurzenia na Manta Sandy i ujrzeliśmy już łódź obok, a na rufie – śniadanie. Bez pośpiechu, bez zamieszania. Tylko ciepłe croissanty i widok mant, krążących pod kadłubem. Gdy sunęliśmy w kierunku Sorong, uświadomiłem sobie, co wyróżnia Dancing Wind: nie próbował imponować. Po prostu znał swoje miejsce – i twoje – w tym kruchym, olśniewającym regionie.