About Cajoma IV
De eerste ochtend wakkerde ik voordat de zon opkwam, net als de motor bij Kelor-eiland stilhield. Er was deze stilte van de zee tegen de romp, de fijne geur van koffie uit de keuken, en de hemel die zacht roze werd over de lage jungle. Ik stapte naaktvoets op het teakhouten dek, nog koel van de nacht, en keek naar de eerste lichtstraal die het water raakte. Het was nog niet dramatisch – gewoon kalm, echt, en op een of andere manier meer intiem dan ik verwacht had op een boot voor tien.
We brachten die eerste middag uit bij Menjerite. De stroming was matig, en de koraalranden daalden snel af in blauw. Ik zag parrotvissen die de rif schraapten, een kleine octopus in een nis, en dat vreemde, vredige gevoel als je zweefde en de wereld boven verdween. Terug op Cajoma IV had de bemanning koeldoeken en fruit klaar. Ik dompelde me in de jacuzzi toen de zon achter de heuvels verdween, de bubbels vermengd met het zout op mijn huid.
De tweede dag begon voor de zonsopgang. We ankerden bij Padar en klommen de berg op in bijna-donkerheid met hoofdlampen. Toen we boven waren, was de hemel goudkleurig, en de beroemde driebaanskust van Padar ontplooide zich onder ons – ruw, droog, en onvoorstelbaar groot. Na het ontbijt op dek gingen we naar Komodo-eiland. De ranger gaf ons wandelstokken, en we volgden de pad naar door de savanne scrub. Zien de draakjes dichtbij – hun langzame, doelbewuste bewegingen, hun vorktongen die flitsten – was alsof we iets ouds zagen herkalibreren.
Later die dag zwommen we bij de Rode Strand. De zand is echt rood, hoewel het subtiel is tenzij je er recht op staat. Wat me meer trof was het duiken bij de kust: gezonde hersenkoraal, clownvissen in anemonen, en de zeldzame zwarte puntvis die voorbij zoefde. Daarna kwamen we bij de Manta Point. We trokken ons uit en sprongen in zonder vinnen, en lieten de stroming ons meevoeren. De eerste manta gleed onder me zo dichtbij dat ik de patroon op zijn rug kon zien – alsof sterrenkaarten waren getekend op huid.
Op de laatste ochtend voerden we naar Taka Makassar. De zandbank was al vol andere boten, maar Cajoma IV vond een stil hoekje. We liepen uit, namen de gebruikelijke foto’s, en zwommen de rand uit waar de stroming pelagische vissen naar binnen bracht. Een snelle stop bij Kanawa volgde – schrale koraalgrotten, ideaal voor lui ronden. Toen we terugkeerden naar Labuan Bajo, serveerde de bemanning warme thee en gaf ze onze spullen terug, schoon en droog.
De boot zelf was 30 meter van gepolijst hout en stil efficiënt. Eén kamer voor gasten, airconditioned, met dikke bedden en een privé-badkamer die nooit verstopte. Het eten werd op familie-achtige wijze geserveerd: gegrild vlees, gestoofde groenten, tropisch fruit. Geen frills, maar alles werkte. Ik voelde me nooit overvol, zelfs niet met tien aan boord. Het was luxe in beperking – ruimte, stilte en tijd.
