Typhoon

Wyruszyliśmy z Labuan Bajo tuż po siódmej rano. Silniki diesla na pokładzie Typhoona zaczęły pracować, gdy mijaliśmy ostatnie rybackie łódki koło Siaba Besar. Nos łodzi lekko się uniósł, gdy tylko wyszliśmy na otwarte wody, tnąc fale z rytmem przypominającym puls, nie wibrację. Stałem na przednim pokładzie, dłonie oparte na stalowej poręczy, obserwując, jak grzbiety suchej sawanny Komodo Island wyraźniejeją na tle nieba. To nie był leniwy rejs — to był celowy manewr, skoncentrowany i efektywny, taki, który czyni dystans odczuwalnym.

O ósmej trzydzieści zakotwiczyliśmy w płytkiej zatoce u wybrzeży Kelor Island. Załoga miała już tender na wodzie, zanim silniki ucichły, przewożąc nas ostatnie 50 metrów do plaży tak białej, że odbijała światło w cień kadłuba. Nie widzieliśmy żadnych innych łodzi. Płynęliśmy z tubą wzdłuż rafy, gdzie kopce koralowe wyrastają z piasku niczym zatopione świątynie, i obserwowaliśmy papugoryby wielkości talerzy krążące w prądzie. Typhoon trzymał się blisko, cicho zmieniając pozycję, by utrzymać nas w spokojnej wodzie, gdy zmieniała się faza przypływu.

Na obiad podano grillowanego mahi-mahi z sambalem i sałatą z papai, serwowaną na pokładzie z zimnym kokosem wyciskanym prosto z orzechów. Kambuz jest kompaktowy, ale funkcjonalnie zaprojektowany — zero marnotrawstwa przestrzeni, tylko jeden kucharz przygotowujący jedzenie z cichą precyzją, podczas gdy bosman obserwuje linę kotwiczną. Jedliśmy pod płóciennym daszkiem rzucającym ukośne pasy cienia na pokład z teksu. Po południu przepłynęliśmy do Pink Beach, gdzie załoga dokładnie wyliczyła moment wyjścia na brzeg, wprowadzając tender na falę z taką prędkością, by wjechać prosto w pianę.

Następnie przyszła kolej na snorkeling w Manta Point. Typhoon zakotwiczył po stronie wschodniej, powyżej stacji czyszczenia. Wskoczyliśmy do wody ze sternowej drabinki i w ciągu kilku minut dwa manti — każdy o rozpiętości skrzydeł przekraczającej trzy metry — przepłynęły pod nami, rozkładając płetwy, gdy przesuwały się nad wybrzuszeniami rafy. Na pokładzie ktoś podał mi ręcznik, nie pytając. Taka uwaga — cicha, zapobiegliwa — towarzyszyła ruchom załogi przez cały dzień. Wiedzieli, kiedy mówić, a kiedy się wycofać.

Zakończyliśmy dzień na Kanawa Island, gdy słońce wisiało tuż nad kalderą wulkanu, gdy okrążaliśmy zatokę. Załoga włączyła pojedyncze reflektory, wystarczająco jasne, by widzieć linię wodną, gdy ruszyliśmy z powrotem w stronę Labuan Bajo. W kabinie klimatyzacja pracowała cicho. Na zewnątrz nad Rinca zaczęły pojawiać się gwiazdy. Typhoon nie zatrzymuje się na noc, ale przez te sześć godzin czuliśmy, że cały park należy tylko do nas.