Typhoon

เราออกเดินทางจากลาบวนบาโจไม่กี่นาทีหลัง 7 โมงเช้า เครื่องยนต์ดีเซลของเรือ Typhoon เร่งความเร็วขณะแล่นผ่านเรือประมงลำเล็กๆ แถว Siaba Besar หัวเรือยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเราเข้าสู่น่านน้ำเปิด ตัดผ่านคลื่นสั้นๆ ด้วยจังหวะที่รู้สึกเหมือนชีพจรมากกว่าการสั่นสะเทือน ผมยืนอยู่บนดาดฟ้าด้านหน้า มือจับราวสแตนเลส มองไปยังแนวทุ่งหญ้าแห้งของเกาะโคโมโดที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ บนขอบฟ้า นี่ไม่ใช่การล่องเรือชิลๆ แต่เป็นการเดินทางที่มีจุดหมาย รวดเร็วและมีประสิทธิภาพ แบบที่ทำให้ระยะทางดูไม่น่ากลัวเลย

ประมาณ 8:30 น. เราจอดสมอใกล้เกาะเคลอร์ เจ้าหน้าที่ลงเรือเร็วใส่น้ำทันทีก่อนเครื่องยนต์ดับ พาเราไปอีก 50 เมตรสุดท้าย ไปยังชายหาดขาวจนแสงสะท้อนเข้ามาใต้ท้องเรือ ไม่มีเรือลำอื่นในบริเวณนั้น เราดำน้ำตื้นรอบแนวปะการังที่โผล่จากพื้นทรายเหมือนวิหารใต้น้ำ แล้วเห็นปลานกแก้วตัวโตเท่าจานอาหารว่าง ว่ายวนอยู่ในกระแสน้ำ เรือ Typhoon อยู่ไม่ไกล ขยับตำแหน่งเงียบๆ เพื่อให้เราอยู่ในน้ำนิ่งขณะน้ำขึ้นน้ำลง

มื้อกลางวันเป็นปลาหมึกย่างราดซอสส้มตำและส้มตำมะละกอ เสิร์ฟบนดาดฟ้าพร้อมน้ำมะพร้าวเย็นๆ ที่เปิดจากผลสดๆ เต๊ะครัวเล็กแต่จัดวางอย่างมีระบบ ไม่มีพื้นที่สูญเปล่า พ่อครัวคนเดียวทำอาหารอย่างแม่นยำ ขณะที่ลูกเรือคอยสังเกตสายสมอ เราทานอาหารใต้หลังคาผ้าใบ ที่ทอดเงาเป็นแถบเฉียงลงบนพื้นทีค ในช่วงบ่าย เราย้ายไปยัง Pink Beach โดยลูกเรือจังหวะขึ้นฝั่งระหว่างคลื่น ขับเรือเร็วเข้าชายฝั่งด้วยแรงพอดีๆ ให้ลอยตัวขึ้นฝั่งตามคลื่น

จากนั้นดำน้ำตื้นที่ Manta Point เรือ Typhoon จอดสมอทางด้านทิศตะวันออก อยู่เหนือกระแสน้ำจากจุดทำความสะอาดของฉลามวาฬ เราลงน้ำจากบันไดท้ายเรือ ไม่กี่นาทีต่อมามีฉลามวาฬสองตัว ตัวละไม่ต่ำกว่าสามเมตร ลอยตัวใต้เรา ปีกกระพือเบาๆ ขณะว่ายผ่านโขดหินปะการัง กลับขึ้นเรือมา มีคนยื่นผ้าขนหนูให้โดยไม่ต้องขอ ความใส่ใจแบบนี้—เงียบ แต่คาดการณ์ล่วงหน้า—ปรากฏตลอดทั้งวัน พวกเขาทราบดีว่าเมื่อไหร่ควรพูด หรือเมื่อไหร่ควรถอยออกมา

เราปิดท้ายที่เกาะคานาวา ขณะพระอาทิตย์แตะขอบภูเขาไฟ เรือแล่นวนรอบจุดจอดสมอ ลูกเรือเปิดไฟสปอตไลท์ดวงเดียว พอให้เห็นเส้นน้ำขณะมุ่งหน้ากลับลาบวนบาโจ ในห้องโดยสาร เครื่องปรับอากาศทำงานอย่างสม่ำเสมอ ข้างนอก ดวงดาวเหนือเกาะรินกาเริ่มปรากฏ เรือ Typhoon ไม่จอดค้างคืน แต่ในช่วงหกชั่วโมงนั้น มันทำให้รู้สึกว่าอุทยานแห่งชาติโคโมโดเป็นของเราเพียงลำเดียว