Riara

วันแรก ฉันรู้สึกเค็มที่ริมฝีปากทันทีที่เครื่องยนต์ของ Riara สตาร์ทขึ้นเวลา 07:00 น. ตัดน้ำนิ่งๆ นอกท่าเรือหลักของ Labuan Bajo ฉันจับเบาะนั่งที่มีพนักพิงนุ่ม มือแตะราวโลหะเย็นๆ มองเรือประมงลับตาไปเบื้องหลัง ดวงอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า แต่ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนจากเทาเป็นทองอ่อน ภาพเงาของเกาะ Kelor ชัดขึ้นทุกนาที เรานั่งไม่ใช่เรือใบเงียบๆ แต่เป็น speedboat ที่ออกแบบมาเพื่อความเร็ว การสั่นสะเทือนใต้เท้าบอกชัดว่าทริปนี้คือการเดินทางที่ครอบคลุมพื้นที่กว้าง

ถึงเวลา 08:30 น. เราจอดสมอในอ่าวรูปเกือกม้าที่สมบูรณ์แบบของเกาะ Kelor ไกด์แจกอุปกรณ์ดำน้ำตื้น ชี้จุดที่กระแสน้ำเบาใกล้แนวปะการัง ฉันลอยตัวเหนือปลานกแก้วและปลาการ์ตูนที่ว่ายผ่านปะการังสมอง น้ำใสจนเห็นเม็ดทรายทุกเม็ด กลับขึ้นเรือ อาหารเช้าจัดวางไว้เรียบร้อย – แพนเค้กกล้วยอบร้อนๆ ราดน้ำผึ้ง กับกาแฟเข้มในถ้วยพลาสติก เราไม่ได้อยู่นานนัก เพราะ Riara มีคิวแน่นตลอดวัน และเส้นทางขึ้นยอดเขาที่ Padar Island ก็รออยู่ เราไม่ได้ขึ้นไป – ใช้เวลานานเกิน – แต่เราแล่นล้อมรอบเชิงเขา ถ่ายรูปยอดแหลมและหาดทรายสีชมพูอ่อนซ่อนตัวอยู่ในอ่าวด้านล่าง

จุดที่ประทับใจที่สุดคือ Manta Point เวลา 10:45 น. เราจอดใกล้ป้ายระบุจุดทำความสะอาดของม้าน้ำ ลูกเรือจอดสมออย่างเงียบเชียบ แล้วชี้ไปที่น้ำ ฉันดำน้ำลงไป ไม่กี่วินาที มีเงาลอยผ่านใต้ตัว – แล้วอีกเงา สองตัว ม้าน้ำขนาดใหญ่แผ่ปีก กวาดเป็นวงรอบแนวปะการัง ตัวหนึ่งเอียงตัวกลางวงหมุน ท้องขาวๆ แวบขึ้นมาเหมือนสัญญาณ ฉันเตะน้ำเบาๆ หัวใจเต้นแรง และเกือบสิบนาทีที่พวกมันเต้นรำใต้เรา ไม่สนใจคนเลย น้ำตรงนี้เย็นกว่า ฉันจำความเย็นที่ไหล่ และขอบหน้ากากยางที่กดลงบนหน้าได้ชัด

มื้อกลางวันเสริฟบนดาดฟ้าเวลา 12:30 น. – ปลาเผาพร้อมน้ำจิ้มส้มตำ ยำแตงกวา และแตงโมเย็นๆ – ขณะแล่นต่อไปยัง Pink Beach ทรายที่นั่นสีชมพูจริงๆ โดยเฉพาะตอนเที่ยง ถึงแม้ส่วนใหญ่จะเป็นปะการังและฟอรามินิเฟอร่าบดละเอียด เรามีเวลาหนึ่งชั่วโมง – ว่ายน้ำ เดินเล่นชายหาด ถ่ายรูป ลูกเรือกางเสื่อใต้หลังคาผ้าใบกันแดด ไม่มีใครในกลุ่มขึ้นไปดู Komodo dragon – ต้องเดินป่าแยกต่างหากที่เราไม่ได้จอง – แต่เราเห็นรอยเท้าในทรายใกล้แนวต้นไม้

Kalong Island ยามเย็นเงียบกว่าที่คิด ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มเหนือป่าชายเลนเวลา 17:30 น. เราเห็นค้างคาวผลไม้ค่อยๆ โบยบินขึ้นเป็นวงกลม ภาพเงาลางๆ ตัดกับแสง ไม่มีฝูงคน ไม่มีเรือมาแออัด ได้ยินแค่เสียงปีกและเสียงน้ำ จากนั้นก็กลับสู่ Labuan Bajo การเดินทางกลับกระเพื่อมในคลื่นยามค่ำ ทุกคนเงียบ ผิวไหม้แดด เต็มอิ่ม Riara เข้าเทียบท่าเวลา 18:00 น. เป๊ะ ไม่หรูหรา – ไม่มีห้องนอน แค่ที่นั่งแบบม้านั่งกับหลังคาผ้าใบ – แต่มันพาเราไปทุกที่ได้เร็ว และฉันไม่ยอมแลกช่วงเวลากับม้าน้ำนั้นด้วยอะไรทั้งนั้น