About Lamain Cruise I
We houden de gashendels vroeg in de ochtend vooruit als we vanuit Labuan Bajo naar het westen varen – de zee is meestal vlak voor 9 uur, en we hebben dat venster nodig om Kelor rond het middaguur te bereiken. Lamain Cruise I is niet gebouwd voor lange overtochten zoals de liveaboards; het is een speedboot met stevige romp, ontworpen om groepen snel en droog te verplaatsen. Met ruimte voor 26 personen varen we haar uitsluitend als volledige charter, nooit als open deling, zodat de groep het tempo bepaalt. De hut onder dek is klein – slechts één, weggestopt onder het bovendek – maar niet bedoeld om in te slapen. Hij dient voor opslag van uitrusting, EHBO en om de duikmaster een droge plek te geven om tanks voor te bereiden indien nodig. De meeste gasten blijven boven, waar de gestoffeerde bank om het centrale dek heen loopt en het zonnedak uitrolt wanneer de zon op haar hoogst staat.
Onze route hangt af van het getij en de wind, maar bij een standaardrit laten we rond 11:30 het anker vallen voor Kelor-eiland. Daar duiken gasten het water in voor een middagsnorkel boven de koraalbulten in het ondiepe. De bemanning heeft de lunch dan klaar – rijst, gegrilde vis en verse papaja – buffetstijl geserveerd op het achterdek. We blijven niet lang hangen; tegen 13:00 varen we zuidwaarts richting Pink Beach. Lamain Cruise I heeft geen moeite met de golfslag tussen Bidadari en Komodo-eiland, maar we minderen vaart door het kanaal waar de stromingen tussen de kapen worden samengeperst. Dat stuk bij Sebayur-eiland kan staande golven opwerpen als de wind uit het zuidoosten komt.
Bij Pink Beach ankeren we aan de oostkant, waar het zand onaangetast blijft en het water rustiger is. Gasten hebben daar een uur om langs de baai te wandelen, te snorkelen langs de rifrand bij de roodgetinte kust, of gewoon af te koelen onder het schaduwzeil dat we op het strand opzetten. We plannen het zo dat we rond 15:00 vertrekken, noordwaarts naar Manta Point bij Batu Bolong. Het is een tocht van 25 minuten, en we briefen iedereen onderweg over manta-etiquette – niet aanraken, geen flitsfoto's, een stabiele hoverpositie aanhouden. Wanneer de manta's aanwezig zijn, cirkelen ze urenlang rond het poetsstation, en we drijven stilletjes boven hen, zodat gasten één voor één van achteren kunnen rollen.
Tegen 17:00 zitten we op het laatste traject terug naar Labuan Bajo. De zon zakt achter Rinca, en de bemanning deelt koude handdoeken en een laatste rondje drankjes uit. De geluidsinstallatie blijft aan – meestal zachte reggae of eilandritmes – tot we om 18:00 aanleggen bij de jachthaven. Er wordt niet overnacht in een hut; deze boot keert dezelfde dag terug. Ze is niet voor huwelijksreizigers of rust-zoekers. Maar als je een groep van 15 tot 26 personen bent die een volle dag Komodo-hoogtepunten wil doen met betrouwbaar vermogen en bewegingsruimte, dan is zij één van de weinige speedboten die je bij de terugtocht niet bonkend achterlaat.
