About Wailuli
Het eerste wat opviel toen we om 7:00 uur vanuit Labuan Bajo wegvoeren, was hoe de wind de fijne nevel van de boeg opjoeg, die over mijn armen klonterde terwijl de zon opkwam achter Rinca. Wailuli, een 14,5 meter lange speedboot, was geen toestel voor luieren — het was erop gericht terrein te dekken. Tegen 8:30 voeren we rond Komodo Island en zetten de motor uit bij Loh Liang, waar de rangers klaarstonden om ons aan land te begeleiden. De wandeling op zoek naar de Komodo-draak begon in de schaduw van dicht bos, maar binnen enkele minuten stonden we boven de boomgrens, met het zweet op onze rug, terwijl we twee Komodo-varanen zagen lopen bij een waterplas.
Na de lunch aan dek — gegrilde vis, verse papaja en ijsthee — voeren we door naar Manta Point. De schipper liet ons bovenstrooms van het reinigingsstation in het water, en binnen twee minuten gleed een tweetal mantaroggen onder me door, met open monden en pulserende kieuwplaten. Reefhaaien had ik eerder gezien, maar niets wat in de buurt kwam van de grootte en gratie van deze dieren. Eén dier passeerde zo dichtbij dat ik de barnsteen op zijn schouder kon zien. We dreven bijna veertig minuten mee in de stroming, snorkelend, terwijl de boot ons langzaam volgde om ons in de zone te houden.
In de late namiddag bereikten we Pink Beach. Het zand is echt roze, maar niet van een afstand — pas als je er staat en omlaag kijkt, zie je de koraalfragmenten die erdoorheen zijn gemengd. We hadden daar ongeveer negentig minuten, genoeg tijd om naar de ankerboei te zwemmen en papegaaivissen te spotten die aan het rif knabbelden. De bemanning had handdoeken en gekoeld water klaargelegd aan de beschaduwde kant van de boot. Ik herinner me dat ik op het dek zat, met gekruiste benen, een mango pelde die een bemanningslid me gaf, en keek hoe het licht goud kleurde over de heuvels.
We bleven niet voor de zonsondergang. Wailuli draaide rond 16:30 terug richting Labuan Bajo, snel over de straat, terwijl de lucht donkerder werd. De tocht was hier en daar hobbelig — dit is geen catamaran — maar de schipper kende de golven en paste zijn koers aan om ons droog te houden. Om 18:00 waren we terug in de jachthaven, met vermoeide ledematen en zoutkorst op de huid, maar vol energie van alles wat we op één dag hadden gezien. Geen luxe, maar efficiënt, authentiek en vol wildlife.
