About Red Whale I
Ik herinner me de kou van de houten bank onder mijn benen om 7:00 uur, de trilling van de motor al door de romp voelbaar terwijl we wegvoeren van Labuan Bajo. De Red Whale I voelde niet als een luxe jacht — dat was ook niet de bedoeling. Maar dat open zonnedek met de 8-meter mat? We hadden onze plekken snel ingenomen, rugzakken tegen de reling geduwd, terwijl we de lichten van de stad zagen krimpen in de verte. De tweeling Suzuki 250PK motoren joegen ons snel over kolkend grijs water, het soort dat je fles water stevig laat vasthouden en je ogen doet samenknijpen.
Halverwege de ochtend bereikten we Manta Point. De gids wees naar schaduwen die onder ons cirkelden, en binnen minuten waren de helft van de groep in het water, snorkels die rimpels trokken in het oppervlak terwijl mantas geruisloos onder hen door gleed. Geen kooien, geen platforms — alleen koude stroming en stille reuzen. We kwamen rillend boven, maar met ogen wijd open, terwijl de bemanning warme thermoskannen met zoete gemberthee aanreikte. De wc, simpel maar proper met doortrekkend water, was een opluchting na een uur in de open zon.
Daarna voeren we door naar Pink Beach, waar we net na het middaguur arriveerden. Het zand was niet felroze, maar doorspekt met roodgouden strepen waar foraminiferen zich hadden vermalen tot zandkorrels. We zwommen in korte stoten, de stroming trok krachtig bij de noordelijke baai, en trokken ons daarna terug naar het zonnedek voor lunchpakketten — rijst, gefrituurde kip, papajaschijfjes in folie gewikkeld. Sommigen dommelden weg op de mat, schoenen nonchalant uitgeschopt, terwijl anderen met de lokale bemanning praatten in gebrekkig Engels en gebaren.
Padar Island kwam later aan de beurt, al klommen we niet helemaal naar het uitzichtpunt. In plaats daarvan gingen we voor anker in een rustige baai aan de westkant en peddelde een groepje met kajakken aan op een maansikkel van wit zand zonder voetafdrukken. Het late middaglicht kleurde de heuvels dieprood. Een gast vloog een drone op en filmde de Red Whale I van boven: een rode stip op indigokleurig water. Aan boord werd er natte doekjes rondgedeeld en vermengde de geur van zonnebrandcrème zich met dieselgeur van de herstartende motoren.
Op de terugweg stopten we bij Kanawa Island. Het koraal was niet perfect, maar papegaaivisjes en anemoonvissen flitsten door de ondiepe zones. Ik dreef boven een plek met blauwe zee-sterren, oren onder water, luisterend naar borrels en veraf gelach. Toen Labuan Bajo opnieuw op de horizon verscheen, deelden de bemanning koude washandjes uit en zette de kapitein de motoren stil, zodat we de laatste vijf minuten in stilte konden drijven. Het was niet luxe, maar het was echt — 13 vreemden, één hut voor bemanning of opslag, en een boot die bewoog alsof hij een doel had. Voor wie zoekt naar een gedeelde boot ervaring in het hart van Komodo National Park, is deze duikcruise komodo een authentieke keuze, ideaal voor familievriendelijke charteravonturen.
