Ombak Biru

Pierwszego ranka obudziłem się przed wschodem słońca, słysząc ciche skrzypienie tekowych desek i miękkie pluskanie fal o kadłub. Bosy, w cienkim kocu, wyszedłem na pokład i patrzyłem, jak niebo nad Wayag zaczyna się różowić za wapiennymi turniami. Nie było pośpiechu, nie było tłumu — tylko Ombak Biru, woda i powolne rozwijanie się dnia. Ten statek nie czuł się jak środek transportu, lecz jak cichy obserwator świata, który jeszcze się nie obudził.

Poprzedniego wieczoru wsiadłem w Sorongu, po krótkim transferrze z lotniska. Załoga — 18 osób dla 16 gości — poruszała się z dyskretną sprawnością: pomagali z bagażem, podawali chłodne ręczniki i świeżą wodę z limonką. Pokazano mi kabinę, jedną z ośmiu, położoną na dolnej kondygnacji. Była kompaktowa, ale sprytnie zaprojektowana: prawdziwe drewniane wykończenia, solidna szafa, grube bawełniane pościel i łazienka z ciepłą wodą, która nigdy się nie kończyła. Klimatyzacja cicho szumiała — dość, by ją usłyszeć, a potem zapomnieć.

Dni toczyły się w rytmie, który był zarazem zaplanowany i spontaniczny. Rankiem zaczęliśmy od Dampier Strait, a już o 6:30 byliśmy w wodzie przy Cape Kri. Prąd był silny, ale instruktor nurkowy przekazał jasny briefing, używając znaków, które wszyscy rozumieli. Dryfowałem nad ścianami koralowymi tak gęstymi od ryb, że wyglądały jak poruszająca się tkanina — barrakudy, karłowate koniki morskie, wobbegongi zwinięte w szczelinach. Wieczorami zbieraliśmy się na górnym pokładzie. Bez głośnej muzyki, tylko ciche rozmowy i okazyjny wybuch śmiechu. Pewnego wieczoru kapitan wskazywał konstelacje, podczas gdy syciliśmy się kolendową herbatą.

Drugiego dnia przepłynęliśmy do Misool. Krajobraz się zmienił — mniejsze wyspy, turkusowe laguny, starożytne malowidła skalne widoczne na ścianach jaskiń nad linią przypływu. Płynęliśmy z tubą przy Nusa Laurem, gdzie koralowce były tak zdrowe, że wydawały się nierealne. Kiedy wróciliśmy na pokład, lunch już czekał: pieczony mahi-mahi, ryż kokosowy i pokrojona papaja. Załoga pamiętała, kto pije kawę, a kto dekafinę. Jeden z marynarzy, Pak Wayan, opowiadał historie o przeprawach przez Morze Banda w sezonie monsunowym, rysując dłońmi ruch fal.

Ostatni nurkowanie odbyło się przy Arborek Jetty. Wisiałem na głębokości 5 metrów, obserwując, jak niebieskie węgorze tańczą w prądzie. Pod pylonami przepłynął brodaty wobbegong. Na pokładzie podano ciepłe ręczniki i świeży ananas. Nikt nie spieszył się z pakowaniem. Nawet na trzydniowym rejsie czas się rozszerzył. Wysiedliśmy w Waisai następnego ranka, tuż po śniadaniu. Załoga stała w szeregu, machając na pożegnanie. Zdałem sobie sprawę, że nie sprawdzałem telefonu przez 60 godzin.