Behike

We varen bij zonsopgang rustig door de ondiepe vaargeul naar Sebayur — net genoeg water onder de kiel, en de bemanning kent elke rots op de bodem. De Behike is met haar 15 meter niet de langste boot hier, maar ze is goed gebouwd: breed van straal, afgestemd op de golven tussen Komodo en Rinca. Die stabiliteit telt, als je terugkomt van een wandeling met de komododraak, moe en bedekt met rode stof, en je een droge, vaste tree op het dek wilt zetten. We haasten ons niet. We ankeren bij schemer in Kalong, waar de lucht zich vult met vleermuizen en de boot stabiel blijft liggen — geen schommelen, geen drijven.

Onze gasten verblijven in één van vier hutten: twee masterhutten met privébalkon en twee deluxe opties onderdeks. Elke hut heeft individueel regelbare airco, massief teakhouten afwerking en een eigen badkamer met fatsoenlijke watertoevoer — geen emmers hier. De Master Panoramic Balcony kijkt westwaarts, dus je wordt wakker met zonlicht over de pieken van Padar en kunt vanaf je ligstoel zien hoe het licht de heuvels raakt. Tussen de dekken zorgt extra isolatie voor rust, want een goede nacht slapen voor de stroming bij Manta Point is essentieel.

Tijdens een standaard 3-daagse trip halen we gasten rond het middaguur op in Labuan Bajo. Eerste stop is Menjerite — klein eiland, witte zandbank, goede snorkelplek direct vanaf het strand. We kiezen voor de late namiddag, als het licht vlak en goudkleurig is, ideaal voor foto’s. Na het avondeten verleggen we het anker bij maanlicht naar Kelor. Dag twee begint vroeg: Padar bij zonsopkomst, de zigzagpaden naar de top, daarna naar Komodo Island voor de met een ranger begeleide draakwandeling. We nemen lunch mee en varen direct naar Pink Beach — een halfuur zeilen, maar we gaan langzaam door de vaargeul om de deining te vermijden. Na de lunch drijven we bij Manta Point, zodat de stroming de manta’s dichtbij brengt. Geen motoren. Alleen vinnen en stilte.

Dag drie is Taka Makassar — ondiepe zandbank, water als glas. We leggen de rubberboot aan en zetten schaduw op. Kinderen ploeteren, volwassenen drijven. Dan Kanawa, waar het koraal vlak onder het oppervlak begint en de rifwand steil afloopt. Snorkelaars blijven buiten tot hun vingers gerimpeld zijn. We zijn rond 17:00 uur terug in Labuan Bajo, getankt en opgeknapt. De bemanning controleert elk touw en luik voor het aanmeren. Routine, maar dat houdt de Behike klaar voor de volgende groep.

We rijden niet door naar Raja Ampat — deze boot is gemaakt voor Komodo. De stromingen, ankerplaatsen en omkeertijden zijn afgestemd op het ritme van het park. We hebben tochten gemaakt door de Sape Strait in het moessonseizoen, en de Behike hield koers terwijl anderen omdraaiden. Dat is geen opscheppen. Het is gewoon weten wat je romp, motor en bemanning kunnen. We hebben twee Mitsubishi diesels van 315 PK — voldoende kracht voor een 15 meter, en ze draaien soepel op stationair. Geen rook, geen haperen. Als de wind tegen de stroom in staat bij Loh Liang, vechten we niet. We wachten, en gaan dan.