About Neptune Cruise Phinisi
De eerste ochtend begon met licht dat door het geweven zeilwerk sneed, warm en goudkleurig, terwijl de geur van gefrituurd sjalot en sterke Javaanse koffie uit de keuken walmde. Ik was gewikkeld in een dun deken op het bovenste dek, terwijl ik de silhouet van Padar Eiland zag opdoemen boven het water. We waren de vorige dag laat aan boord gegaan in Labuan Bajo na een hobbelige luchthaventransfer, maar de bemanning had snel gehandeld – koude handdoeken, ijskoude lemongrassdranken en een korte veiligheidsinstructie voordat we anker lieten vallen richting Menjerite. Bij zonsondergang waren we aan het snorkelen in milde golven, koraalbommies streken onze knieën, terwijl de hemel roze kleurde boven Rinca.
Neptune Cruise Phinisi is een 40-meter phinisi gebouwd met donker ijzerhout en gepolijst teakhout, en hoewel het tot 20 personen slaapt, betekende onze groep van 12 dat er ruimte overbleef – op de geveerde onderste dek, in de schaduwde achtersalon, zelfs in het water met twee kano’s en stand-up paddleboards die uitgelegd werden bij elke stop. Ik sliep in een Deluxe Cabin, een van de vier, allemaal met ocean-view ramen die echt open gingen. De Junior Suite had een iets bredere bed en privétoegang tot de zijdek, maar alle kamers hadden dikke matrassen, echte kasten en flesjes water die dagelijks worden bijgevuld. De douches hadden een constante druk, wat ik niet verwacht had op een boot die zo traditioneel was.
De tweede dag begon voor zonsopkomst. We landden op de oostkant van Padar Eiland om 6:15 uur, we liepen de schakelwegen op in de koelte, en we kwamen aan bij het uitzichtpunt net toen de zon boven Sangeang vulkaan uitkwam. De eilanden driekleurige zand – wit, roze en zwart – spreidde zich uit onder ons. Rond het middaguur waren we op Komodo Eiland zelf, we liepen met gidsen met stokken, we zagen twee draken bij het waterpunt, een grijnsde breed genoeg om zijn gele tanden te laten zien. Lunch was gegrilde snapper met sambal matah, geserveerd onder een zeilkleed op Pink Beach, waar we uren snorkelden boven een koraalrif met takken. In de middag zweefde Neptune Cruise Phinisi stil bij Manta Point bij Gili Lawa, en binnen tien minuten cirkelden een paar mantas rond de achtersteven, dichtbij genoeg om hun mondsondes te zien bewegen.
Onze laatste volle dag begon bij Taka Makassar, een zandbank die alleen bij laagwater zichtbaar is. We liepen zijn ruggengraat in kniehoge water, we namen foto’s alsof we een nieuw eiland hadden ontdekt. Snorkelen in de buurt onthulde een rif dik met bultkopvissen en een rifhaai die onder een overhang verborgen zat. Daarna was het naar Kanawa, waar het water turquoise kleurde, en we zweefden boven clownvisanemonen tot de bemanning ons terugriep met gefrituurde bananen. Die avond ankerde we bij Kalong, een mangrove-eiland dat thuis is voor duizenden vliegende eekhoorns. Terwijl de zon onderging, zwartte de hemel met vleermuizen die uitstroomden in spiralen, een geluid als ritselend zeilwerk vulde de lucht.
We stapten om 9:00 uur af in Labuan Bajo na een ontbijt van nasi goreng en papaja. De bemanning verpakte overgebleven snacks in kleine zakjes – cashewnoten, sinaasappels – voor de weg. Neptune heeft geen stabilisatoren, dus de overnachting tussen Padar en Labuan Bajo had wat rollen, maar niets extreem. Als je vatbaar bent voor zeeziekte, pak je medicijnen voor die stretch. Wat opviel was niet de luxe voor de luxe’s, maar de ritme: wakker worden met het licht, bewegen met de getijden, eten wanneer je honger hebt. Het voelde minder als een rondreis en meer als een lange, langzame reis met een doel.
