Flores Utama

We houden de boeg in de stroming voor Manta Point, motoren op stationair toerental, terwijl de gasten achteraan het water in glijden. Bij 76 meter deint Flores Utama niet mee met de branding zoals kleinere boten – ze houdt stand. Dat leer je pas na twintig seizoenen in deze zeestraten. Haar lengte geeft ruimte om uit te spreiden, maar iedereen blijft in zicht. We houden scherp toezicht op de getijden tussen Komodo en Rinca, en met slechts één hut is het altijd duidelijk wie waar zit.

Onze gasten zijn hier voor het volledige ritme van het park, niet alleen voor fotopauzes. We plannen de tocht naar Padar voor zonsopgang, met de avond ervoor ankeren we voor Sebayur zodat we dichtbij genoeg zijn om het eerste licht op de serpentinepaden te vangen. De klim is steil, maar de moeite waard – je ziet vijf baaien ontluiken terwijl de zon boven de kam komt. Daarna drijven we zuidwaarts naar Pink Beach, waar het zand zijn roze tint krijgt van vermalen koraal, niet van marketingtrucjes. We ankeren aan de noordelijke rand van de baai, beschermd tegen de middaggolfslag.

Rond het middaguur van dag twee zijn we in de stroming voor Batu Bolong. De stroom loopt langs de rand van het rif – daar komen de mantas om zich te laten schoonmaken. We bespreken uitstappunten, en laten dan groepsgewijs gaan. De bemanning houdt het oppervlak in de gaten, volgt de luchtbellen. In de namiddag brengen we Kanawa achter ons, waar het zandbankje bij laagwater bovenkomt. Kinderen graag op zoek naar tweekleppigen, en de ondiepe kom is veilig voor snorkelaars die voor het eerst hun gezicht in het water steken. We gooien een touw met schaduwnet achteruit – perfect om na de lunch te dobberen.

Op de laatste ochtend varen we oostwaarts naar Taka Makassar. Het is een langere tocht, maar het water wordt glasblauw zodra we Banta achter ons hebben. Het zandbankje verschuift met het moesson, dus controleren we de diepte met het blote oog voordat we gasten laten waden. We hebben al zes rifhaaien tegelijk langs de rand zien zwemmen tijdens één snorkelronde. Tegen 15:00 uur varen we terug tussen de eilanden door richting Labuan Bajo, met koffie en lokale vruchten terwijl de lichten aangaan langs de kust.

Eten is vrij en open op het bovendek – geen vaste tafels, geen strakke tijden. De kombuis werkt op propaangas, niet op inductie, dus de bananenballetjes worden knapperig. We gebruiken vers gevangen vis als de schipper onderweg een tonijn haalt, maar dwingen het nooit op gasten op. Er is altijd rijst, soep en groenteschotel bij. Water wordt aan boord gezuiverd en opgeslagen in roestvrijstalen tanks – we vullen de kruiken tweemaal daags bij.

We beweren niet de snelste of meest opvallende te zijn. Flores Utama is gebouwd voor aanwezigheid, niet voor snelheid. Haar romp is van ijzerhout en teak, op een stalen frame. Ze heeft geen dozijn hutten nodig om quitte te spelen. Die ene hut betekent dat we telkens één groep meenemen – familie, vrienden of individuele reizigers die zich aansluiten bij een geplande etappe. Wij regelen de getijden, de menu’s, de snorkelbriefings – jij hoeft alleen aan te komen met je vinnen en een gevoel voor timing.